Леў Мікалаевіч Рымінскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Леў Мікалаевіч Рымінскі
Дата нараджэння: 19 мая 1913(1913-05-19)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 3 снежня 1971(1971-12-03) (58 гадоў)
Альма-матар:
Месца працы

Леў Мікалаевіч Рымі́нскі (19 мая 1913, г. Зарасай, цяпер Літва — 3 снежня 1971) — савецкі архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў 19331938 гадах у Маскоўскім архітэктурным інстытуце, У 19381946 гадах працаваў у гарадах Мядзведжагорск Карэльскай АССР, Пожва Пермскай вобласці, Варкута Комі АССР.

3 1946 на Беларусі, архітэктар Дзіпрагара. У 1947 годзе скончыў БПІ. З 1949 года галоўны архітэктар Магілёўскага філіяла інстытута «Белдзяржпраект». У 19581961 гадах галоўны архітэктар Інстытута будаўніцтва і архітэктуры АН Беларусі, з 1961 галоўны архітэктар інстытута «Белпрампраект», з 1963 выкладчык БПІ, дацэнт.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Галоўны корпус БНТУ (былы БПІ) у Мінску

Асноўныя работы: адміністрацыйны будынак (19391940, у сааўтарстве) і чыгуначны вакзал (19401941) у Мядзвежагорску, галоўны корпус БПІ (19461948), тыпавыя праекты жылых дамоў серый 1-414, 434, 1-433 (усе 19561957), санітарна-кантрольны пункт завода лічыльных машын (19651967), генеральная рэканструкцыя станкабудаўнічага завода імя С. М. Кірава (1963; усе ў сааўтарстве) у Мінску; жылыя 48-і 143-кватэрныя дамы (19511955) і праект рэканструкцыі цэнтра (1963, у сааўтарстве) у Магілёве; карпусы завода «Электрапрылада» ў Брэсце (19611962, у сааўтарстве); гасцініца ў Оршы (19551959); помнік Я. Купалу ў Радашковічах (1959).

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993.