Людовік II Анжуйскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Людовік II Анжуйскі
фр.: Louis II d'Anjou
15th-century unknown painters - Louis II of Anjou - WGA23561.jpg
Людовік II Анжуйскі
(Акварэльная мініяцюра XV стагоддзя)
Arms of Louis dAnjou.svg
Сцяг Герцаг Анжуйскі
1384 — 1417
Папярэднік Людовік I Анжуйскі
Пераемнік Людовік III Анжуйскі
Граф Праванса
1384 — 1417
(пад імем Людовік III)
Папярэднік Людовік I Анжуйскі
Пераемнік Людовік III Анжуйскі
Граф Мэна
1384 — 1417
Папярэднік Людовік I Анжуйскі
Пераемнік Людовік III Анжуйскі

Нараджэнне 5 кастрычніка 1377[1][2] ці 7 кастрычніка 1377[3][4]
Смерць 29 красавіка 1417[6][3][…] (39 гадоў)
Месца пахавання
Род Анжуйская галіна дому Валуа
Бацька Людовік I Анжуйскі[6]
Маці Марыя дэ Блуа[d][6]
Жонка Іаланда Арагонская[d][6][7][8]
Дзеці Людовік III Анжуйскі[6], Рэнэ Добры[6][7], Карл IV[d][6], Марыя Анжуйская[6][7] і Іаланда Анжуйская[d][6]
Дзейнасць манарх, кароль Неапаля, тытулярны кароль Неапаля
Commons-logo.svg Людовік II Анжуйскі на Вікісховішчы

Людовік II Анжуйскі (фр.: Louis II d'Anjou; 5 кастрычніка 1377 — 29 красавіка 1417) — герцаг Анжу, граф Мэна і Праванса, тытулярны кароль Неапаля, сын Людовіка I Анжуйскага і Марыі Блуаскай. Пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну герцагства Анжу і графства Мэн у Францыі, фактычна незалежны Праванс і прэтэнзіі на карону Неапаля.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1389 годзе авіньёнскі Антыпапа Клімент VII дараваў Людовіку інвестытуру на Неапаль, з прычыны таго, кароль Уладзіслаў, які валадарыў у Неапалі, быў адлучаны гэтым антыпапам у 1386 годзе. У 1390 годзе Людовік II і яго маці здолелі з дапамогай наёмнай арміі захапіць Неапаль, а кароль Уладзіслаў і яго маці-рэгентка Маргарыта Дураца беглі ў Гаэту. Каралі-супернікі мелі прыкладна роўныя сілы, таму вайна паміж імі расцягнулася на 10 гадоў. У 1399 годзе Уладзіславаў, які, выгодна, ажаніўся і здолеў сабраць на сродкі ад пасагу значную армію, выбіў Людовіка з Неапаля.

Наступныя 10 гадоў Людовік жыў у Францыі, бяручы ўдзел на боку арманьякаў у перыпетыях міжусобнай вайны арманьякаў і бургіньёнаў у кіраванне Карла VI.

У 1409 годзе Людовік па закліку пізанскага антыпапы Аляксандра V вызваліў Рым ад Уладзіслава, які акупаваў «вечны горад». Сумесна з пераемнікам Аляксандра V антыпапам Янам XXIII Людовік уварваўся ў межы Неапалітанскага каралеўства і разграміў Уладзіслава пры Ракасецы (Roccasecca) у 1411 годзе. У наступныя гады Людовік і Ян XXIII страцілі сімпатыі неапалітанскай знаці і былі вымушаны адступіць.

Людовік II быў жанаты на Іаландзе Арагонскай (1384—1443), якая адыграла значную ролю ў французскай гісторыі пры Карле VII. Іх сыны Людовік III (1403—1434), Рэнэ Добры (1409—1480) паслядоўна атрымалі ў спадчыну Анжу, Праванс і прэтэнзіі на Неапаль. Трэці сын Карл Мэнскі (1414—1472) адыгрываў значную ролю пры двары свайго швагра Карла VII, а яго сын Карл IV Мэнскі (1436—1481) завяршае гісторыю анжуйскай галіны Валуа. Дачка Людовіка II Марыя Анжуйская (1404—1463) ажанілася з Карлам VII. Яшчэ адна дачка Іаланда (1412—1440) — жонка Францыска I (1414—1450), герцага Брэтонскага (1442—1450).

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Жонка Іаланда Арагонская (1384—1443) іх дзеці:

  1. Людовік III (1403—1434)
  2. Марыя Анжуйская (1404—1463) ажанілася з Карлам VII
  3. Рэнэ Добры (1409—1480)
  4. Іаланда (1412—1440) — жонка Францыска I (1414—1450), герцага Брэтонскага (1442—1450)
  5. Карл Мэнскі (1414—1472)

Зноскі