Лявон Гмырак

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Лявон Гмырак
Liavon Hmyrak.jpg
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні Мечыслаў Бабровіч
Псеўданімы З. Б., Барыс Заяц, Лявон Хмуры[1][2]
Дата нараджэння 6 (18) красавіка 1891
Месца нараджэння фальв. Пархвенава, Вілейскі павет, цяпер Докшыцкі раён, Віцебская вобласць
Дата смерці 30 чэрвеня (13 ліпеня) 1915 (24 гады)
Месца смерці
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці
Гады творчасці 1913-1915
Валодае мовамі беларуская
Мова твораў беларуская
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Злева направа: Хведар Чарнышэвіч, Максім Гарэцкі, Лявон Гмырак

Лявон Гмырак (сапр. Мечыслаў Бабровіч; 6 (18) красавіка 1891, фальв. Пархвенава, Вілейскі павет, цяпер Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — 30 чэрвеня (13 ліпеня) 1915[2]) — беларускі крытык, публіцыст і празаік[1].

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў 1-й Віленскай гімназіі, якую скончыў у 1908 годзе[1]. Пасля адвучыўся ў прыватнай тэхнічна-прамысловай школе ў Варшаве (1912)[1]. Працаваў у Вільні, фальварках Віленскай губерні. У 1914 прызваны ў армію, загінуў на фронце Першай Сусветнай вайны[1].

Біяграфія вывучана недастаткова, магчыма, што ён з'яўляецца братам дзеяча рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі Я. С. Бабровіча[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Друкавацца пачаў з 1913 ў газеце «Наша ніва»[1], з якой супрацоўнічаў і пазней: друкаваў там апавяданні («Васілёва вяселле»), фельетоны, публіцыстычныя і крытычныя артыкулы.

Аўтар апавядання «Васілёва вяселле» (1913), нарыса па гісторыі нацыянальна-культурнага руху «Беларускае нацыянальнае адраджэнне» (1914), артыкулаў па гісторыі беларускай культуры, актуальных праблемах сацыяльна-палітычнага жыцця, артыкула «Тарас Шаўчэнка» (1914) і інш.

Выступаў за культурна-нацыянальную аўтаномію Беларусі ў саюзе з дэмакратычнымі сіламі Расіі, супраць хутарызацыі, падатковай палітыкі царызму і г. д. Як крытык абараняў пазіцыі рэалізму і народнасці(руск.) бел., выступаў супраць дэкадэнцтва(руск.) бел., прызываў пісьменнікаў адгукацца на ўсе важныя з'явы жыцця, абуджаць ў грамадстве гуманныя імкненні, вучыцца ў класікаў сусветнай літаратуры.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Творы: Проза. Крытыка. Публіцыстыка. Мн., 1992.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Гмырак Левон // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 152. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 2,2 Гмырак Лявон

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Гарэцкі М. Лявон Гмырак (1891—1915) // Гарэцкі М. Творы. Мн., 1990.
  • Александровіч С. Пуцявіны роднага слова. Мн., 1971. С. 217—219.
  • Конан У. Гмырак Лявон // БелЭн у 18 т. Т. 5. Мн., 1997. С. 312.
  • Гмырак Лявон // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Докшыцкага раёна / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн., 2004. — С. 619—622.
  • Хілько, В. Любіў свой край пакутны / В. Хілько // Родныя вытокі (Докшыцы). — 2001. — 14 крас. — С. 2.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]