Магнітнае нахіленне

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ілюстрацыя «Магнітнае нахіленне» з кнігі Р. Нормана «The Newe Attractive» (1581).

Магнітнае нахіленневугал, на які адхіляецца стрэлка пад дзеяннем магнітнага поля Зямлі ў вертыкальнай плоскасці. У паўночным паўшар'і канец стрэлкі, які паказвае на поўнач, адхіляецца ўніз, у паўдневым — уверх. Для вымярэння магнітнага нахілення выкарыстоўваюць інклінатор.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Магнітнае нахіленне было адкрыта кітайскім навукоўцам Шэнь Ко ў XI стагоддзі. Першым еўрапейцам, які апісаў гэтк з'явк (у 1544 годзе), быў нямецкі інжынер і астраном Георг Хартман[en]. Пазней Хрыстафорам Калумбам было ўстаноўлена, што нахіленне моцна залежыць ад геаграфічных каардынат. У 1831 годзе англійскім палярным даследчыкам Джэймсам Росам у Канадскім архіпелагу быў адкрыты магнітны полюс — вобласць, дзе магнітная стрэлка займае вертыкальнае становішча, то есць нахіленне роўна 90°. У 1909 годзе адна з партый экспедыцыі «Німрада» дасягнула іншага магнітнага полюса Зямлі, якая знаходзіцца ў Антарктыдзе.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]