Манфрэд Сіцылійскі

Манфрэд Гогенштаўфен
Manfred
Каранацыя Манфрэда, з Новай хронікі Джавані Вілані
10-ы Кароль Сіцыліі 10 жніўня 1258 — 26 лютага 1266
Папярэднік	Конрадзін
Пераемнік	Карл I Анжуйскі
Нараджэнне	1232 Веноза[d], правінцыя Патэнца, Базіліката, Італія
Смерць	26 лютага 1266[…] Беневента, Каралеўства Сіцылія
Месца пахавання	Беневента
Род	Гогенштаўфены
Бацька	Фрыдрых II, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі
Маці	Біянка Ланчыя[d]
Жонка	Беатрыса Савойская[d][…] і Алена Ангеліна Дукаіна[d]
Дзеці	Канстанцыя Сіцылійская[d] і Беатрыса Сіцылійская[d]
Грамадзянства	невядома
Адукацыя	Балонскі ўніверсітэт Парыжскі ўніверсітэт у Сярэднія вякі[d]
Бітвы	бітва пры Беневента[d]
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Манфрэд (1232, Веноза^[d], Базіліката — 26 лютага 1266^[…], Беневента, Каралеўства Сіцылія) — кароль Сіцыліі (1258—1266), сын імператара Фрыдрыха II і графіні Б’янкі Ланчыя. Фрыдрых прызнаў яго сваім законным сынам толькі ў перадсмяротныя хвіліны і пакінуў яму княства Тарэнцкае і кіраванне дзяржавай да прыбыцця яго зводнага брата, Конрада IV. Пасля смерці Конрада (1254) Манфрэд быў абраны рэгентам дзяржавы.

Папа Інакенцій IV адмаўляўся прызнаць за Гогенштаўфенам права на спадчыну, таму Манфрэд збег да сарацынаў у Люцэру. На чале іх ён перамог папскія войскі, скарыўшы Капую, Неапаль, Аверзу і Брындызі, пераправіўся ў Сіцылію. На падставе фальшывых чутак аб смерці Конрадзіна ён усклаў на сябе каралеўскую карону (1258), але як толькі з’явіліся пасланыя ад Конрадзіна, ён прызнаў яго права на спадчыну. Жывучы ў Палерма, Манфрэд спрыяў паэтам і вучоным.

Не саромеючыся праклёну Папы, ён дапамагаў выгнаным фларэнційскім гібелінам, якія пры яго садзейнічанні атрымалі перамогу пры Монтаперці (4 верасня 1260); такім чынам ён набыў уладу над Фларэнцыяй і амаль усёй Тасканай. Выдаўшы (1262) сваю дачку ад першага шлюбу, Канстанцыю, за Педра Арагонскага, ён забяспечыў сабе абарону на Захадзе; ажаніўшыся ж другі раз з Аленай, сястрой эпірскага дэспата Міхаіла II, ён паказаў, што на Усходзе будзе прытрымлівацца нармана-гогенштаўфенскай палітыкі.

Узмацненне ўлады Манфрэда ўзбудзіла незадавальненне прыхільнікаў Конрадзіна ў Германіі і прымусіла Папу Урбана IV заключыць дамову з Карлам Анжуйскім, які ў 1266 годзе ўварваўся ў паўднёвую Італію. У бітве, якая адбылася пры Беневента (26 лютага 1266 г.), немцы былі разбітыя; Манфрэд шукаў смерці і знайшоў яе. Яго ўдава і дзеці былі захоплены і выдадзены Карлу Анжуйскаму; яго тры сыны ўсё жыццё правялі ў турме, а дачка Беатрыс пасля 18-гадовага зняволення была выпушчана з турмы ў абмен на Карла II, сына Карла I.

Літаратура

• Манфред // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб., 1890—1907.
• Giuseppe di Cesare (1837). Storia di Manfredi re di Sicilia e di Puglia(італ.). Vol. 1. Napoli.
• Giuseppe di Cesare (1837). Storia di Manfredi re di Sicilia e di Puglia(італ.). Vol. 2. Napoli.
• Ernst Münch. König Manfred. Stuttgart, 1840. (ням.)
• Camillo Minieri Riccio. Alcuni studii storici intorno a Manfredi e Corradino della imperiale casa di Hohenstauffen. Napoli, 1850. (італ.)
• Friedrich Schirrmacher (1871). Die letzten Hohenstaufen(ням.). Göttingen. pp. 69–306.{{cite book}}: Папярэджанні CS1: месца без выдавецтва (спасылка)
• Bartolomaeus Capasso (1874). Historia diplomatica regni Siciliae(лац.). Neapoli.{{cite book}}: Папярэджанні CS1: месца без выдавецтва (спасылка)

Спасылкі

• Ілюстраваная хроніка Генрыха VII. Прадмова. Імперыя каля 1300 г. (руск.)