Марк Антоній

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Марк Антоній
MARCVS ANTONIVS
M Antonius.jpg
Марк Антоній. Бюст з Музею Ватыкана
Консул Рымскай рэспублікі
44 да н.э.
Папярэднік Гай Канін Рэбіл (консул-суфект) і
Гай Трэбоній (консул-суфект)
Пераемнік Гай Вібій Панса Цэтроніан і
Аўл Хірцій
Консул Рымскай рэспублікі
34 да н.э.
Папярэднік Публій Карнэлій Далабела (консул-суфект) і
Ціт Педуцый (консул-суфект)
Пераемнік Луцый Семпроній Атрацін (консул-суфект) і
Гай Мемій (консул-суфект)
Консул Рымскай рэспублікі
31 да н.э.
Папярэднік Луцый Карнэлій Цына (консул-суфект) і
Марк Валерый Месала (консул-суфект)
Пераемнік Марк Валерый Месала Корвін (консул-суфект) і
Актавіян
 
Дзейнасць старажытнарымскі палітык, старажытнарымскі ваенны
Нараджэнне 14 студзеня 82 да н.э.
Смерць 1 жніўня 30 да н.э. (52 гады)
Бацька Marcus Antonius Creticus[d]
Маці Julia[d]
Жонка Fulvia[d], Клеапатра, Antonia Hybrida Minor[d], Octavia the Younger[d] і Fadia[d]
Дзеці Antonia[d], Marcus Antonius Antyllus[d], Iullus Antonius[d], Antonia Major[d], Антонія Малодшая[d], Клеапатра Селена II, Аляксандр Геліяс і Пталамей Філадэльф[d]
 
Ваенная служба
Бітвы

Марк Антоній (82 да н.э. — 30 да н.э.): рымскі палітычны дзеяч і военачальнік.

Пасля забойства Цэзара (15 сакавіка 44 да н.э.) заняў, у дачыненні да змоўнікаў, прымірную пазіцыю, увайшоў у саюз з Актавіянам і ажаніўся з сястрой таго, Актавіяй. У выніку масавых рэпрэсій супраць рымскай шляхты ўзбагаціўся за кошт маёмасці рэпрэсаваных. Пазней атрымаў у кіраванне ўсходнія вобласці Рымскай дзяржавы; жыў там у вялікай раскошы, на падабенства грэчаскіх цароў. Увайшоў у саюз з егіпецкай царыцай Клеапатрай VII[5], і разам з ёй выступіў супраць Актавіяна, аднак панёс паражэнне ў марской бітве пад мысам Акцый (31 да н.э.) і разам з Клеапатрай скончыў жыццё самагубствам.

Верагодная выява Марка Антонія дасюль не знойдзеная. Найбольш імавернай версіяй лічыцца бронзавая галава (парэштак статуі з Кілікіі), якая захоўваецца ў Луўры[6].

Зноскі

  1. http://www.city-data.com/world-cities/Rome-History.html
  2. http://search.informit.com.au/fullText;dn=700028765003471;res=IELHSS
  3. http://www.cleveland.com/books/index.ssf/2010/12/stacy_schiff_conjures_a_fascin.html
  4. http://www.jstor.org/stable/266823
  5. Легенда кажа, што ён зрабіў гэта пад уражаннем ад прыгажосці Клеапатры.
  6. Раней гэтую галаву прыймалі за галаву Нерона. Шматлікія грэчаскія статуі, верагодна, з’яўляліся статуямі пергамскіх цароў Атала і Эўмена з перабітымі надпісамі. Хафнер Г. Выдающиеся портреты античности : 337 портретов в слове и образе / Пер. с нем. В. А. Сеферьянц. — М.: Прогресс, 1984. — 311 с.(руск.) 

Шаблон:Рымскія дыктатары I ст. да н.э. Шаблон:Рымскія консулы 50—28 да н.э.