Марызь Кемаль

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Марызь Кемаль
Маризь Кемаль.jpg
Род дзейнасці: журналіст, паэтка, пісьменніца
Дата нараджэння: 13 жніўня 1950(1950-08-13) (68 гадоў)
Месца нараджэння: сяло Малое Марэсева,
Чамзінскі раён,
Мардоўская АССР,
СССР
Грамадзянства: Сцяг СССР СССР Сцяг Расіі Расія
Альма-матар:

Марызь Кемаль (Раиса Степановна Кемайкина) — эрзянская паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Расіі1996).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзілася ў сяле Малае Марэсава Чамзінскага раёна Мардовіі ў сялянскай сям'і. Скончыла філалагічны факультэт Мардоўскага дзяржуніверсітэта. З 1972 па 1975 год працавала настаўніцай у школе роднага сяла. Потым пераехала ў Саранск і на працягу двух гадоў была карэспандэнтам газеты «Эрзянь праўда». Затым працавала ў Мардоўскай рэспубліканскай бібліятэцы ім. А.С. Пушкіна.

З 1985 па 1988 год – яна загадчык аддзела паэзіі ў часопісе «Сятко», з 1989 года – адказны сакратар эрзянского дзіцяча-юнацкага часопіса «Чилисема».

Першая публікацыя вершаў адбылася ў 1980 годзе - у часопісе «Сятко» надрукавана верш «Эйкакшчинь лавсь» («Зыбка дзяцінства»). Тады ж стала ўдзельнічаць у штогадовых семінарах маладых літаратараў. Часопіс «Сятко» працягнуў публікацыю яе вершаў. У 1987 годзе выйшла агульны сборнік чатырох аўтараў «Маней васолкст», куды ўвайшла вялікая падборка яе вершаў. У 1988 годзе Мардоўскае кніжнае выдавецтва выпусціла першую яе сборнік «Лавсь» («Зыбка»), які з'явіўся вынікам уражанняў, вынесеных з дзяцінства і юнацтва.

У іншым сборніку «Штатол» («Свечка, 1994), сабраны філасофскія роздумы паэтэсы пра жыццё, каханне, пра лёс старажытнага эрзянского народа і датычнасці да яе лёсу аўтара як часціцы гэтага народа. Сюды ўвайшлі вершы лірычнага і публіцыстычнага характару, а таксама паэма «Мон – эрзян!» («Я – эрзянка!»), у якой яна паўстае як склаўшаяся асоба з нацыянальным светаадчуваннем.

Вынікам шматгадовага вывучэння фальклору, гісторыі і культуры эрзян з'явіліся кніга казак «Евксонь кужо» («Казачная паляна») і сборнік нарысаў «Сынь ульнесть эрзят» («Яны былі эрзянамі») пра вядомых, выбітных людзей, выхадцах з эрзянского народа, складальнікам якіх яна з'яўляецца.

У 1989 года была адным з ініцыятараў стварэння культурна-асветніцкага таварыства «Масторава» і першым яго сакратаром, са снежня 1993 па 1997 год – арганізатарам жаночага руху «Эрзява», стваральнікам і кіраўніком самадзейнага фальклорна-этнаграфічнага ансамбля «Ламзурь». Вялікая ўвага надае публіцыстыцы, піша праблемныя артыкулы пра культуру, рэлігіі, традыцыях народа, друкуецца ў часопісах «Сятко», «Чилисема», газеце «Эрзянь Мастор».

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]