Марыс Руўе

Марыс Руўе
фр.: Maurice Rouvier
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 2 ліпеня 1871 — 9 лістапада 1885
дэпутат Рады дэпартамента[d] 1886 — 1911
Сенатар Францыі[d] 1903 — 1911
старшыня Савета міністраў Францыі[d] 30 мая 1887 — 4 снежня 1887
Папярэднік	Рэнэ Габле
Пераемнік	П’ер Цірар
старшыня Савета міністраў Францыі[d] 24 студзеня 1905 — 14 сакавіка 1906
Папярэднік	Эміль Комб
Пераемнік	Фердынанд Сар’ен
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 18 кастрычніка 1885 — 21 студзеня 1903
Нараджэнне	17 красавіка 1842(1842-04-17)[…] Экс-ан-Праванс, Паўночна-ўсходні Экс-ан-Праванс[d], Экс-ан-Прованс[d], дэпартамент Буш-дзю-Рон, Францыя
Смерць	7 чэрвеня 1911(1911-06-07)[…] (69 гадоў) Нёі-сюр-Сен, дэпартамент Сена, Францыя
Месца пахавання	старыя камунальныя могілкі Нёі-сюр-Сен[d]
Жонка	Marie-Noémi Cadiot[d]
Грамадзянства	Францыя
Партыя	Association nationale républicaine[d] () Рэспубліканскі саюз[d] ()
Адукацыя	Ліцэй Цьер[d] () Універсітэт Поля Сезана ()
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Марыс П'ер Руўе (фр.: Maurice Pierre Rouvier; 17 красавіка 1842, Экс-ан-Праванс — 7 чэрвеня 1911, Нёі-сюр-Сен) — французскі дзяржаўны дзеяч, двойчы прэм'ер-міністр Францыі.

Біяграфія

Юнацкія гады правёў у Марселі, дзе займаўся камерцыйнай дзейнасцю. У 1870 годзе заснаваў антыімпералістычны часопіс, што адлюстроўвала яго рэспубліканскія погляды. У 1871 годзе быў выбраны дэпутатам у Нацыянальны сход Францыі, прадстаўляючы Марсель. У парламенце спецыялізаваўся на фінансавых пытаннях, працаваў у фінансавай камісіі ў якасці дакладчыка і яе старшыні.

У 1881 годзе, пасля падзення ўрада Жуля Феры, зноў атрымаў дэпутацкі мандат. У парламенцкай дзейнасці выступаў за дэцэнтралізацыю ўлады і ўвядзенне падатку на прыбытак. Ён займаў пасаду міністра па справах калоній. 30 мая 1887 года, заручыўшыся падтрымкай рэспубліканцаў, стаў прэм’ер-міністрам і адначасова міністрам фінансаў.

У сувязі са скандалам, у які быў уцягнуты зяць прэзідэнта Жуля Грэві, урад быў вымушаны сысці ў адстаўку праз некалькі месяцаў. Пазней займаў пасаду міністра фінансаў. Аднак у 1892 годзе сышоў з палітыкі ў выніку гучнага Панамскага скандалу.

У 1902 годзе вярнуўся ў палітыку, стаўшы міністрам фінансаў. Пасля адстаўкі папярэдняга ўрада ў студзені 1905 года зноў заняў пасаду прэм’ер-міністра. Яго другі ўрад правёў шэраг важных рэформаў, у тым ліку падатковую, пенсійную і закон аб падзеле царквы і дзяржавы. Асаблівую ўвагу надаваў знешняй палітыцы: дамовіўся з Іспаніяй аб супрацоўніцтве ў Марока і дасягнуў паразумення з Вялікабрытаніяй.

Падчас мараканскага крызісу праводзіў актыўную дыпламатыю з мэтай усталявання французскага ўплыву ў Марока, што прывяло да абвастрэння адносін з Германіяй. Францыя нават абвясціла частковую мабілізацыю, рыхтуючыся да магчымай вайны, але канфлікту ўдалося пазбегнуць. Пасля прэзідэнцкіх выбараў у лютым 1906 года яго ўрад страціў падтрымку і сышоў у адстаўку 12 сакавіка.