Марыу Суарыш

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Марыу Алберту Нобры Лопіш Суарыш
Mário Alberto Nobre Lopes Soares
Mário Soares (2003).jpeg
сцяг
17-ы Прэзідэнт Партугаліі
9 сакавіка 1986 года — 9 сакавіка 1996 года
Папярэднік: Антоніу душ Сантуш Рамалью Эаніш
Пераемнік: Жоржы Фернанду Бранку ды Сампаю
сцяг
114-ы Прэм'ер-міністр Партугаліі
9 чэрвеня 1983 года — 6 лістапада 1985 года
Папярэднік: Франсішку Пінту Бальсеман
Пераемнік: Анібал Каваку Сілва
сцяг
107-ы Прэм'ер-міністр Партугаліі
23 ліпеня 1976 года — 28 жніўня 1978 года
Папярэднік: Вашку Алмейда-і-Кошта
Пераемнік: Алфрэду Нобрэ да Кошта
сцяг
Міністр замежных спраў Партугаліі
16 мая 1974 года — 26 сакавіка 1975 года
Папярэднік: Руй Патрышыу
Пераемнік: Эрнесту Аўгусту Мелу Антуніш
 
Партыя: Сацыялістычная партыя Партугаліі
Адукацыя: Лісабонскі ўніверсітэт
Прафесія: Гісторык, юрыст
Дзейнасць: палітык, адвакат
Месца працы: University of Rennes 2 - Upper Brittany[d][1][2]
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 7 снежня 1924(1924-12-07)
Лісабон Flag of Portugal.svg
Смерць: 7 студзеня 2017(2017-01-07) (92 гады)
Лісабон Flag of Portugal.svg
Бацька: Жуан Лопіш Суарыш
Маці: Эліза Нобры Батыста
Жонка: Марыя Барозу (1949—2015)
Дзеці: сын Жуан і дачка Марыя Ізабел
 
Аўтограф: AssinaturaMárioSoares.svg
 
Узнагароды:
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Вежы і Мяча
Кавалер Вялікага крыжа партугальскага ордэна Свабоды

Ма́рыу Албе́рту Но́бры Ло́піш Суа́рыш (парт.: Mário Alberto Nobre Lopes Soares; 7 снежня 1924, Лісабон7 студзеня 2017, Лісабон) — партугальскі палітык-сацыяліст, двойчы прэм'ер-міністр Партугаліі, прэзідэнт Партугаліі ў 1986-1996.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сын педагога, Суарыш яшчэ студэнтам уступіў у Камуністычную партыю (выйшаў у 1951) і актаўна ўдзельнічаў у барацьбе супраць рэжыму Антоніу Салазара. Суарыш неаднаразова арыштоўваўся, што пазбавіла яго магчымасці працаваць па спецыяльнасці выкладчыкам гісторыі і геаграфіі і вымусіла яго стаць юрыстам. Суарыш актыўна ўдзельнічаў у выбарчых кампаніях апазіцыі, у тым ліку ў прэзідэнцкай кампаніі Умберту Дэлгаду ў 1958. Паступова яго погляды станавіліся меней камуністычнымі, і ў красавіку 1964 ён удзельнічаў у стварэнні ў Жэневе партыі Сацыялістычнае дзеянне Партугаліі. У сакавіку 1968 Суарыш з сям'ёй быў высланы ў Сан-Тамэ і Прынсіпі, але ўжо праз 8 месяцаў пасля прыходу да ўлады Марселу Каэтану змог вярнуцца на Радзіму. У 1970 Суарыш вымушаны быў з'ехаць за мяжу, дзе ў 1973 удзельнічаў у стварэнні Сацыялістычнай партыі Партугаліі і быў выбраны яе генеральным сакратаром.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]