Мезапаўза
Мезапаўза — пераходны пласт атмасферы Зямлі, які падзяляе мезасферу і тэрмасферу. Яна характарызуецца тым, што з'яўляецца вобласцю з самай нізкай тэмпературай у зямной атмасферы.
На Зямлі мезапаўза размяшчаецца ў дыяпазоне вышынь ад 80 да 100 кіламетраў над узроўнем мора. Дакладнае становішча і таўшчыня гэтага пласта не з'яўляюцца пастаяннымі. Яны рэгулярна змяняюцца ў залежнасці ад геаграфічнай шыраты, пары года, а таксама ад узроўню сонечнай актыўнасці.
Галоўная асаблівасць мезапаўзы — экстрэмальны мінімум тэмпературы, якая тут апускаецца да −100 °C, а ў асобных выпадках і ніжэй (да −140 °C). Менавіта ў гэтым пласце спыняецца падзенне тэмпературы, якое адбывалася ў мезасферы. Вышэй за мезапаўзу, у тэрмасферы, тэмпература зноў пачынае расці з-за паглынання сонечнага выпраменьвання. Каля мезапаўзы праходзіць і турбапаўза — мяжа, вышэй за якую газы атмасферы перастаюць раўнамерна змешвацца і падзяляюцца паводле сваёй малекулярнай вагі.
У раёне мезапаўзы (пераважна на вышыні 82–85 км) у летні час утвараюцца сярэбраныя воблакі (таксама вядомыя як мезасферныя воблакі). Гэта самыя высокія воблакі на планеце, якія складаюцца з дробных крышталікаў лёду і становяцца бачнымі ў цёмны час сутак, калі асвятляюцца сонцам з-за гарызонту.
Мезапаўза знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад лініі Кармана (100 км), якая прынята за афіцыйную мяжу паміж атмасферай Зямлі і космасам. Вывучэнне гэтага пласта з'яўляецца складанай задачай, паколькі для метэаралагічных зондаў тут занадта высока, а для касмічных спадарожнікаў — занадта нізка. Даследаванні праводзяцца пераважна з дапамогай геафізічных ракет.