Мячыславас Рэйніс

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мячыславас Рэйніс
Мячыславас Рэйніс
Міністр замежных спраў Літвы
1925 — 1926
Прэм’ер-міністр Ляонас Бістрас
Прэзідэнт Аляксандрас Стульгінскіс
Папярэднік Вальдзямарас Чарняцкіс
Пераемнік Ляонас Бістрас
Тытулярны біскуп Тыдыса
1926 — 1940
Папярэднік -
Пераемнік Джозеф Брэндан Уэлан
Тытулярны архібіскуп Чыпселы
1940 — 1953
Папярэднік Норман Томас Гілрой
Пераемнік Эўджэніа Джамбра
 
Партыя Літоўская хрысціянска-дэмакратычная партыя
Адукацыя Каталіцкая Імператарская Пецярбургская духоўная акадэмія
Дзейнасць дыпламат, ксёндз, псіхолаг, палітык
Месца працы
Веравызнанне каталіцтва
Нараджэнне 5 лютага 1884(1884-02-05)[2]
Смерць 8 лістапада 1953(1953-11-08)[2] (69 гадоў)

Мячыславас Рэйніс (літ.: Mečislovas Reinys; 5 лютага 1884, вёска Мадагаскарас, цяпер Дайгайлейская воласць, Зарасайскі раён, Уцянскі павет, Літва — 8 лістапада 1953, Уладзімір, цяпер Расія) — рымска-каталіцкі біскуп, літоўскі дзяржаўны і рэлігійны дзеяч, навуковец-псіхолаг.

Адукацыя[правіць | правіць зыходнік]

У 1900 скончыў з адзнакай гімназію ў Рызе, у 1905 — каталіцкую Віленскую духоўную семінарыю, каталіцкую Імператарскую Пецярбургскую духоўную акадэмію. Доктар тэалогіі (1909), майстар філасофіі (1912; тэма дысертацыі: «Маральныя прынцыпы Уладзіміра Салаўёва»). Таксама вывучаў фізіку, хімію, геалогію, мінералогію, біялогію, анатомію, фізіялогію, палітычную эканомію. У 19121913 удасканальваўся ў Лювенскім і Страсбургскім універсітэце. Валодаў дзевяццю замежнымі мовамі.

Святар[правіць | правіць зыходнік]

Высвечаны на святара ў 1907. Падчас Першай сусветнай вайны1915) быў ваеннымм капэланам у шпіталі. Выкладаў у віленскай гімназіі. З 1916 прафесар Віленскай духоўнай семінарыі. У 1919 першы раз арыштаваны бальшавіцкімі войскамі. У 1922 пасля заняцця Вільні польскімі войскамі выехаў у Літву. З 1922 прафесар Літоўскага ўніверсітэта ў Каўнасе1930 Універсітэт Вітаўта Вялікага), кіраваў кафедрай тэарэтычнай і эксперыментальнай псіхалогіі. Адзін з заснавальнікаў Літоўскай акадэміі навук і мастацтваў.

З 1923 — прэлат. У 19251926 міністр замежных спраў Літвы як прадстаўнік хрысціянска-дэмакратычнай партыі. Падпісаў канкардат Літвы з Ватыканам, непасрэдным вынікам якога было заснаванне Каўнаскай мітраполіі.

Біскуп[правіць | правіць зыходнік]

Ад 5 красавіка 1926 — тытулярны біскуп Тыдытаскі, каад’ютар біскупа Вілкавішкіскага. Прыкладаў намаганні, але няўдала, да адкрыцця каталіцкага ўніверсітэта ў краіне. Аўтар артыкулаў па пытаннях псіхалогіі, этыкі, багаслоўя, педагогікі. У 1939 апублікаваў манаграфію «Праблемы расізму». Па словах прафесара Оны Вавярыене(літ.) бел., у гэтай працы біскуп Рэйніс

глыбока даследаваў сутнасць ідэалогіі фашызму і камунізму, а таксама расізм, усе формы яго праяваў і ўсталяваў, што гэтыя ідэалогіі з’яўляюцца раўнацэннымі таталітарнымі ідэалогіямі. Усе яны нялюдскія. У сваёй кнізе навуковец заклікаў змагацца з абедзвюма ідэалогіямі, паколькі абедзве яны атручваюць свядомасць людзей, у дадатак да гэтага, камуністычная ідэалогія сваімі атэістычнымі ідэямі адымае ў чалавека яго душу і ўсё яго гуманістычныя духоўныя каштоўнасці. Акрамя таго, камуністы фальсіфікуюць навуку, яны знішчылі дзяржаўнасць, у статус кіраўнікоў дзяржавы высунулі камуністычную партыю, усе справы дзяржавы падпарадкоўваюць інтарэсам гэтай партыі, ігнаруюць Канстытуцыю, кажуць няпраўду, на ўзровень дзяржаўнасці высунулі крывадушнасць.

У ліпені 1940, пасля пераносу ў Вільню сталіцы Літоўскай Рэспублікі, біскуп Рэйніс быў прызначаны памочнікам архібіскупа Віленскага Ялбжыкоўскага ў сане тытулярнага архібіскупа Цыпселенскага. У чэрвені 1942, пасля дэпартацыі архібіскупа, ён стаў кіраўніком дыяцэзіі на пасадзе апостальскага адміністратара Магілёва і Мінска. 22 жніўня 1942 ён паведамляў у Рым аб арышце пяцідзесяці святароў; шасцёра былі прысуджаны да смерці. Біскуп Рэйніс здолеў дамагчыся адкрыцця зачыненай нямецкімі ўладамі Віленскай духоўнай семінарыі (у лютым 1945 яна была ізноў зачыненая, гэтым разам органамі савецкай улады).

12 чэрвеня 1947 быў арыштаваны «за сувязь з антысавецкім нацыяналістычным падполлем», прысуджаны да доўгага тэрміна зняволення, які адбываў ва Уладзімірскай турме, дзе і сканаў. Адмовіўся ад супрацы з КДБ, нягледзячы на прапановы вызваліць з турмы і лагероў яго сваякоў. У касцёле гораду Уладзіміра ёсць памятная шыльда з імёнамі рэпрэсаваных святароў, на якой значыцца і імя біскупа Рэйніса.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

У 1990-я пачаўся збор інфармацыі для наступнай кананізацыі архібіскупа Рэйніса разам з Тэафілюсам Матулёнісам і Вінцэнтам Барысевічам. У 1993 на Гары Крыжоў Папа Ян Павел II узгадаў іх трох у сваёй прамове.


Папярэднік:
Вальдзямарас Чарняцкіс
Міністр замежных спраў Літвы
19251926
Пераемнік:
Ляонас Бістрас
Папярэднік:
Тытулярны біскуп Тыдыса
19261940
Пераемнік:
Джозеф Брэндан Уэлан
Папярэднік:
Норман Томас Гілрой
Тытулярны архібіскуп Чыпселы
19401953
Пераемнік:
Эўджэніа Джамбра

Зноскі

  1. 1,0 1,1 (unspecified title) Праверана 4 ліпеня 2019.
  2. 2,0 2,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #139465456 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 27 красавіка 2014.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Книга Памяти. Мартиролог Католической церкви в СССР. М., 2000. С. 141—142.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]