Мікалай Ланчыцкі

Мікалай Ланчыцкі
Мікалай Ланчыцкі
	польск.: Mikołaj Łęczycki
Адукацыя	Віленская езуіцкая акадэмія;
Дзейнасць	філосаф, багаслоў, гісторык
Месца працы	Віленская езуіцкая акадэмія; Львоўскі езуіцкі калегіум[d]; Калішскі езуіцкі калегіум[d]; Пазнаньскі езуіцкі калегіум[d]; Q11741055?; Нясвіжскі езуіцкі калегіум; Браўнсбергскі езуіцкі калегіум[d]; Ковенскі езуіцкі калегіум[d];
Нараджэнне	20 снежня 1574; Нясвіж, Нясвіжскае княства[d], Новагародскі павет, Новагародскае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае;
Смерць	30 сакавіка 1653 (78 гадоў); Коўна, Ковенскі павет, Троцкае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае;
Дынастыя	Q9395159?
Бацька	Даніэль Ланчыцкі
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

Мікалай Ланчыцкі (10 снежня 1574, каля Нясвіжа — 30 сакавіка 1653, Коўна) — дзеяч каталіцкай царквы, езуіт, педагог і публіцыст. Сын Даніэля Ланчыцкага^[2].

Біяграфія

Вучыўся ў школе пры Віленскім кальвінскім зборы і Віленскай акадэміі. У 1592 годзе ўступіў у ордэн езуітаў. У 1593 годзе з’ехаў у Рым, дзе да 1601 вывучаў рыторыку, філасофію і тэалогію, атрымаў сан святара^[2].

У 1601—1606 гадах працаваў у цэнтральным архіве ордэна, удзельнічаў у падрыхтоўцы першага тома гісторыі ордэна М. Арландзіні. У 1607—1609 гадах выкладаў Свяшчэннае Пісанне, палемічную тэалогію і старажытнаяўрэйскую мову ў Віленскай акадэміі, адначасова быў прэфектам Папскай і дыяцэзіяльнай семінарый^[2].

У 1609—1614 гадах выкладаў палемічную тэалогію ў Львоўскай акадэміі, адначасова кіраваў будаўніцтвам калегіума. У 1615 годзе ўдзельнічаў у 7-й генеральнай кангрэгацыі ордэна ў Рыме, пасля заставаўся ў цэнтральным архіве для ўпарадкавання дакументаў папярэдніх генералаў^[2].

У 1617—1620 гадах — рэктар калегіума ў Калішы, у 1620—1621 гадах выкладаў у Познані, у 1622—1631 гадах — рэктар калегіума ў Кракаве. У 1625—1630 гадах зноў у Рыме. З 1631 года ўзначаліў Літоўскую правінцыю ордэна. З 1635 года выкладаў у навучальных установах Чэшскай правінцыі^[2].

У 1643—1649 гадах выкладаў кананічнае права ў Нясвіжы. У 1645—1646 гадах быў удзельнікам 8-й генеральнай кангрэгацыі ў Рыме. З 1649 — духоўнік у Браневе, а з 1652 — у Коўне, дзе і памёр^[2].

Творчасць

Аўтар маральна-рэлігійных твораў, пераважна на лацінскай мове. Найбольш вядомая кніга — «De piis erga Deum et coelites affectibus» («Аб праведнай любові да Бога і небажыхароў»), якая была перакладзена на нямецкую, польскую, французскую, англійскую і чэшскую мовы^[2].

У творы «Discursus pro Ruthenis unitis» («Размова за рускі саюз») падтрымаў планы ўніятаў на саюз з праваслаўнай царквой. Хоць яго абвінавачвалі ў Рыме ў спрыянні праваслаўным, дамогся прыняцця рашэння аб забароне прапаведнікам і выкладчыкам выступаць супраць праваслаўных догматаў і літургіі^[2].

Крыніцы

↑ Mikołaj Łe̜czycki // CERL Thesaurus — Consortium of European Research Libraries. Праверана 9 кастрычніка 2017.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60909659"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1127581"></a>
↑ ^а ^б ^в ^г ^д ^е ^ё ^ж Ланчыцкі Мікалай на сайце Электронная энцыклапедыя «Вялікае Княства Літоўскае»

Спасылкі

Ланчыцкі Мікалай на сайце Электронная энцыклапедыя «Вялікае Княства Літоўскае»

[_7e476c74fd399922-1] Mikołaj Łe̜czycki // CERL Thesaurus — Consortium of European Research Libraries. Праверана 9 кастрычніка 2017.
<a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60909659"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1127581"></a>

[:0-2] а ^б ^в ^г ^д ^е ^ё ^ж Ланчыцкі Мікалай на сайце Электронная энцыклапедыя «Вялікае Княства Літоўскае»

[1]

[2]