Мікалай Севасцьянавіч Дзяржавін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікалай Севасцьянавіч Дзяржавін
руск.: Николай Севастьянович Державин
Дата нараджэння 3 (15) снежня 1877
Месца нараджэння
Дата смерці 26 лютага 1953(1953-02-26)[1] (75 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці філолаг, славіст, гісторык
Месца працы
Навуковая ступень доктар філалагічных навук
Альма-матар
Партыя
Член у
Узнагароды і прэміі
ордэн Леніна
Сталінская прэмія

Мікалай Севасцьянавіч Дзяржавін (руск.: Никола́й Севастья́нович Держа́вин, 15 снежня 1877, в. Прэслаў, Запарожская вобласць, Украіна — 26 лютага 1953, Ленінград) — савецкі славяназнавец, літаратуразнаўца, гісторык. Акадэмік АН СССР (з 1931). Ганаровы член АН БССР, Балгарскай АН (з 1946).

Друкавацца пачаў у 1898 годзе. Навуковая і педагагічная зейнасць праходзіла ў Ленінградскім універсітэце, дзе ў 1922—1925 гадах ён быў рэктарам, у 1925—1953 гадах узначальваў кафедру славянскай філалогіі. У 1931—1934 гадах — дырэктар Інстытута славяназнаўства АН СССР, у 1947—1953 гадах кіраваў ленінградскай групай групай Інстытута славяназнаўства. Навуковыя інтарэсы ахоплівалі літаратуру, мову, гісторыю, этнаграфію, фальклор. Ён выступаў з навукова-папулярнымі артыкуламі і кнігамі пра Пушкіна, Ганчарова, Герцэна, Шаўчэнку.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Державин Николай Севастьянович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 27 верасня 2015.
  2. Державин Николай Севастьянович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.