Мікола Якаўлевіч Аўрамчык

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікола Аўрамчык
Мікола Аўрамчык.jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння 14 студзеня 1920(1920-01-14)
Месца нараджэння
Дата смерці 8 мая 2017(2017-05-08) (97 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Альма-матар
Месца працы
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці перакладчык, пісьменнік, паэт
Гады творчасці 19372017
Жанр паэзія
Валодае мовамі беларуская
Мова твораў беларуская
Грамадская дзейнасць
Член у
Прэміі Прэмія імя Я. Купалы
Узнагароды
ордэн Айчыннай вайны II ступені Ордэн «Знак Пашаны»

Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР[d] (1980)

Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Міко́ла Я́каўлевіч Аўра́мчык (14 студзеня 1920, в. Плёсы, цяпер Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць — 8 мая 2017, Мінск) — беларускі паэт, пісьменнік, перакладчык[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З сялянскай сям'і. Скончыў школы ў Плёсах і Цялушы. У 1938 годзе паступіў на філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута, адначасова працаваў у рэдакцыі газеты «Піянер Беларусі». Падчас Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у баях на Паўночна-Заходнім і Волхаўскім франтах[1]. Пры акружэнні ў чэрвені 1942 года трапіў у палон да іспанцаў, пасля немцамі быў вывезены ў Рур на каменнавугальныя шахты[1]. У красавіку 1945 года вызвалены англічанамі.

Пасля вайны працаваў на аднаўленні Данбаса. Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1949)[1]. Працаваў у рэдакцыях газет «Чырвоная змена», «Літаратура і мастацтва», у часопісе «Полымя». Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1947). У 1953—1980 гадах рэдактар аддзелу паэзіі часопіса «Маладосць». Жыў ў вёсцы Ступяні.

Меў трох дачок — Святлану, Ірыну, Наталлю.

Святкаваньне 95-гадовага юбілею М. Аўрамчыка. 2015

Апошнія гады цяжка хварэў. Памёр 8 мая 2017 года ў Мінску[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Дэбютаваў вершамі ў 1937[1] у бабруйскай газеце «Камуніст». На літаратурную дзейнасць маладога паэта з Бабруйшчыны блаславілі Якуб Колас і Янка Купала. Яго творчымі настаўнікамі былі Аркадзь Куляшоў і Кузьма Чорны, а сябрамі – Максім Танк і Пімен Панчанка[3].

Аўтар кніг паэзіі «Пярэдні край» (1949), «Шляхамі дружбы» (1952), «Ключы жураўліныя» (1960), «Сустрэча былых канагонаў» (1963), «Універсітэцкі гарадок» (1967), «Агледзіны» (1969), «Як на далоні» (1970), «Дрэва дружбы» (1973), «Вадовішча» (1976), «У падзямеллі» (раман, 1986), «Анкета: Выбранае» (1990), зборніка вершаў для дзяцей «Дружба» (1950). Выйшлі «Выбранае» (1976) і Выбраныя творы ў 2 т. (1980). Аўтар кнігі «Знаёмыя постаці» (2004), прысвечанай беларускім дзеячам. Пераклаў на беларускую мову паасобныя творы Дж. Байрана, А. Міцкевіча, Л. Украінкі, І. Франко, М. Джаліля, Г. Эміна, І. Куратава, С. Ясеніна, Я. Смялякова, зборнікі вершаў С. Міхалкова «А што ў вас?» (1950), В. Бычко «Тры сястры» (1953), паэму М. Нагнібеды «Васілёк» (1961) і іншае[1].

У вершах М. Адамчыка адлюстраваны драматычны ваенны лёс паэта, жыццё ў фашысцкай няволі, шахцёрская праца, вучоба ва ўніверсітэце, уражанні ад паездак па краіне. Майстар сюжэтна-арганізаванага верша, канкрэтнай паэтычнай дэталі, лірычнага эцюда, замалёўкі[1].

Друкаваўся ў перыядычных выданнях, у т. л. часопісе «Дзеяслоў».

Разам з Н. Гілевічам суаўтар самвыдатаўскай паэмы «Сказ пра Лысую гару, у якой з’едлiва апiсвалiся норавы беларускай лiтаратарскай тусоўкi, занятай не творчасцю, а дзялёжкай зямельных участкаў.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 т. 5. Биографический справочник. Мн: Издательство «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. 29 с.
  2. Памёр Мікола Аўрамчык. Развітанне — 10 мая. Саюз беларускіх пісьменнікаў lit-bel.org (8 траўня 2017).
  3. Святочнае мерапрыемства «Сваёй дарогай запаветнай…», прымеркаванае да 95-годдзя з дня нараджэння Міколы Аўрамчыка // Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры, 22 студзеня 2015

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]