Мінас Карапетавіч Авецісян
Мінас Карапетавіч Авецісян | |
---|---|
арм.: Մինաս Ավետիսյան | |
![]() | |
Род дзейнасці | мастак |
Дата нараджэння | 20 ліпеня 1928[1][2][…] |
Месца нараджэння | |
Дата смерці | 24 лютага 1975[5] (46 гадоў) |
Месца смерці | |
Грамадзянства | |
Жонка | Gayane Mamajanyan[d] |
Дзеці | Narek Avetisyan[d] |
Альма-матар | |
Партыя | |
Узнагароды і прэміі | |
![]() |
Мінас Карапетавіч Авецісян (арм.: Մինաս Ավետիսյան; 20 ліпеня 1928, с. Джаджур, Ахуранскі раён, Армянская ССР — 24 лютага 1975, Ерэван, Армянская ССР) — армянскі мастак.
Паміж 1960 і 1975 гадамі Авецісян стварыў каля 500 палотнаў, амаль гэтулькі ж малюнкаў, 20 вялікіх фрэсак і праектаў для больш за дзясятка тэатральных уяўленняў. Яго мастацтва заняло ганаровае месца ў гісторыі сусветнага малярства.
Спітакскае землетрасенне 1988 года знішчыла частку яго фрэсак у Ленінакане і дом-музей мастака ў яго роднай вёсцы Джаджур.
Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
- 1947—1952 — вучыўся ў Ерэванскім мастацкім вучылішчы імя Ф. Тэрлемезяна.
- 1952—1954 — вучыўся ў Ерэванскім мастацка-тэатральным інстытуце.
- 1952—1954 — вучыўся ў Ленінградскім інстытуце малярства, разьбярства і дойлідства імя І. Е. Рэпіна, дзе адным з яго галоўных настаўнікаў быў Б. У. Ёгансон.
- З 1960 — жыў у Ерэване.
- 1962 — экспазіцыя «Пяць мастакоў» у Ерэване, якая прынесла яму шырокую папулярнасць.
- 1968 — званне Заслужанага мастака Арменіі.
- 2 студзеня 1972 — пажар у майстэрні мастака ў Ерэване.
Загінуў пры наездзе аўтамабіля на ходнік 24 лютага 1975 года. Многія мяркуюць, што Мінас быў забіты[6].
Памяць[правіць | правіць зыходнік]
- У 2000 годзе была выпушчана паштовая марка Арменіі, прысвечаная Авецісяну.
- Авецісяну прысвечана другая частка вершаванай дылогіі «Арменія» (1983) рускай паэткі Юнны Морыц (першая частка гэтай дылогіі прысвечана паэту Паруйру Севаку).
Творчасць[правіць | правіць зыходнік]
У спелых творах Мінаса Авецісяна, каларыстычна-кантрасных, напісаных буйным экспрэсіўным мазком, знайшлі новае жыццё прынцыпы фавізма. Заўважны водгук у яго творах знайшлі і традыцыі закаўказскага сярэднявечнага мастацтва. Працы майстра, што спалучаюць асаблівую колера-насычанасць з эпічным драматызмам вобразнага ладу — краявіды, аўтапартрэты, жанрава-сімвалічныя сельскія матывы — успрымаліся на афіцыйных выставах як прарывы да волі эстэтычнага самавыяўлення. Тым самым Мінас Авецісян, хоцб і імкнучыся ў цэлым хутчэй да французскага мадэрну і ранняга авангарда пачатку XX стагоддзя, збліжаўся з сучасным яму расійскім «суровым стылем». Паспяхова выступаў таксама як тэатральны мастак і маляр-манументаліст.
Зноскі
- ↑ Bibliothèque nationale de France Minas Avetisian // data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011.
- ↑ Sokolov M. N. Minas Avetisyan // Avetisyan, Minas // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2017. — ISBN 978-1-884446-05-4 — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T005305
- ↑ Minas Karapeti Awetisyan // Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — ISSN 2750-6088 — doi:10.1515/AKL
- ↑ а б в г Армянская савецкая энцыклапедыя / пад рэд. Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — 1974. — Т. 1. — С. 613.
- ↑ Մինաս Ավետիսյանի մահվան մասին տեղեկությունը, «Սովետական Հայաստան» թերթ, թիվ 47 (16479), 25.02.1975, էջ 4
- ↑ Минас: Реквием