Міхаіл Міхайлавіч Бахцін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Міхаіл Міхайлавіч Бахцін
Mikhail bakhtin.jpg
Дата нараджэння 17 лістапада 1895(1895-11-17)[1][2][3]
Месца нараджэння
Дата смерці 7 сакавіка 1975(1975-03-07)[2][5][3] (79 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Краіна:
Месца працы
Навуковая ступень: кандыдат філалагічных навук[d]
Альма-матар:
Лагатып Вікіцытатніка Міхаіл Міхайлавіч Бахцін у Вікіцытатніку
Commons-logo.svg Міхаіл Міхайлавіч Бахцін на Вікісховішчы

Міхаіл Міхайлавіч Бахцін (5 (17) лістапада 1895, Арол — 6 сакавіка 1975, Масква) — рускі філосаф і мысляр, тэарэтык еўрапейскай культуры і мастацтва. Даследчык мовы, эпічных формаў апавядання і жанру еўрапейскага рамана. Стваральнік новай тэорыі еўрапейскага рамана, у тым ліку канцэпцыі поліфанізма (шматгалосся) ў літаратурным творы. Даследуючы мастацкія прынцыпы рамана Франсуа Рабле, Бахцін развіў тэорыю ўніверсальнай народнай смяхотнай культуры. Яму належаць такія літаратуразнаўчыя паняцці, як поліфанізм, смяхотная культура, хранатоп, карнавалізацыя, меніпея (эўфемізм па адносінах да галоўнай і вядучай лініі ў развіцці еўрапейскага рамана ў «вялікім часе»).

М. М. Бахцін — аўтар некалькіх лінгвістычных прац, прысвечаных агульнатэарэтычным пытанням, стылістыцы і тэорыі маўленчых жанраў. Інтэлектуальны лідэр навукова-філасофскага кола, які вядомы як «Кола Бахціна».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Арле ў сям'і банкаўскага служачага. У сям'і было шасцёра дзяцей. Затым разам з сям'ёй жыў у Вільні (1905—1911) і Адэсе (1911 -?); Па яго словах, вучыўся ў Петраградскім і Наварасійскім універсітэтах (дакументальных пацверджанняў няма); ўніверсітэт не скончыў.

З 1918 года жыве ў горадзе Невелі, выкладае ў адзінай працоўнай школе. Там складаецца цеснае кола аднадумцаў-інтэлектуалаў: М. І. Каган, Л. В. Пумпянскі, В. М. Валошын, М. В. Юдзіна, Б. М. Зубакіна. У 1919 годзе — першая апублікаваны артыкул «Мастацтва і адказнасць».

З 1920 года жыў у Віцебску, выкладау ў педінстытуце і кансерваторыі, выступаў з публічнымі лекцыямі пра філасофію, эстэтыку, літаратуру. У кола яго знаёмых ўваходзяць П. М. Мядзведзеў, В. М. Валошын, і І. І. Салярцінскі. У 1920—1924 гадах праца над няскончаным філасофскім трактатам і ранняй рэдакцыяй кнігі пра Дастаеўскага.

У 1921 годзе жэніцца на Алене Аляксандраўне Акаловіч.

У 1924 годзе па запрашэнні вяртаецца ў Ленінград.

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118505653 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 27 красавіка 2014.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Mikhail Bakhtin // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Бахтин Михаил Михайлович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. Mikhail Bakhtin // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  6. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118505653 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]