Міхаіл (Галубовіч)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Архіепіскап Міхаіл
Архіепіскап Міхаіл
Архіепіскап Мінскі і Бабруйскі
1 сакавіка 1848 — 23 студзеня 1868
Царква: Руская праваслаўная царква
Папярэднік: Антоній (Зубко)
Пераемнік: Аляксандр (Дабрынін)
Епіскап Брэсцкі,
вікарый Літоўскай епархіі
28 студзеня 1840 — 1 сакавіка 1848
Папярэднік: Антоній (Зубко)
Пераемнік: Ігнацій (Жэлязоўскі)
Епіскап Пінскі,
вікарый Мінскай епархіі
8 верасня 1839 — 28 студзеня 1840
Папярэднік: Аўрамій (Лецыда)
Пераемнік: Панцеляймон (Ражноўскі)

Адукацыя:
Навуковая ступень: доктар багаслоўя[d]
Прафесія: святар
Месца працы:
Імя пры нараджэнні: Міхаіл Аляксеевіч Галубовіч
Нараджэнне: 8 (20) лістапада 1803(1803-11-20)
Смерць: 6 (18) сакавіка 1881(1881-03-18) (77 гадоў)
Пахаванне:
Епіскапская хіратонія: 8 верасня 1839
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Міхаі́л (свецкае імя Міхаіл Аляксеевіч Галубовіч; 1800, Літоўская губерня — 18 сакавіка 1881) — уніяцкі, потым праваслаўны царкоўны дзеяч. Доктар багаслоўя і царкоўнага права.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Віленскую галоўную семінарыю. З 1828 выкладаў у Літоўскай духоўнай семінарыі ў Жыровічах, потым служыў у Літоўскай уніяцкай духоўнай кансісторыі, быў архімандрытам Быценскага кляштара базыльян.

На Полацкім царкоўным саборы 1839 г. разам з іншым вышэйшым духавенствам падпісаў Саборны акт аб скасаванні Берасцейскай уніі 1596 г. і далучэнні ўніяцкай царквы да праваслаўя.

З 1839 г. вікарны епіскап пінскі (з 1840 г. брэсцкі), з 1848 г. епіскап, у 1853—68 гг. архіепіскап мінскі.

У 1860-х гг. царскі ўрад, у мэтах распалячвання касцёла, стаў ініцыяваць магчымасці пераводу яго на рускую мову, група каталіцкіх святароў з Віцебшчыны звярнулася з просьбай аб дазволе перакладу на беларускую мову казанняў, але такі дазвол не быў атрыманы. У сувязі з гэтым сваю пазіцыю агучыў епіскап Галубовіч[1]:

" … за часоў паншчыны ў мову беларускую закралася многа слоў і выражэнняў польскіх, дык, хто заруча, што ксяндзы будуць гаварыць па-беларуску, а пакрысе будуць адначасна падтрымліваць мову польскую ў касцёле… Маю гістарычную падставу адносіцца з падазрэннем да просьбы лацінскіх ксяндзоў ператлумачыць на мову беларускія казанні. Езуіты, асеўшы ў гэтым краі, спярша вучыліся мовы народнай і з ёй зводзілі праваслаўных. "

Аўтар перакладу на польскую мову праваслаўнага катэхізіса для былых уніяцкіх святароў, якія не ведалі або дрэнна ведалі рускую мову.

У сваім «Дыярыушы» апісаў свае пастарскія наведванні цэркваў Беларусі, у тым ліку цэркваў у Станькаве, Койданаве, Віцкаўшчыне, Вязані, сустрэчы з графамі Чапскімі, панамі Багдашэўскімі і інш.

Памёр 18 сакавіка 1881 года. Пахаваны, згодна з яго завяшчаннем, пад алтаром Яўленскай царквы Жыровіцкага манастыра[2][3].

На працягу свайго жыцця Міхаіл Галубовіч сабраў багатую калекцыю карцін, якую пасля сваёй смерці адпісаў заснаванаму ім жаночаму вучылішчу ў Жыровіцах[4][5]. У Жыровіцах захаваўся драўляны дом, у якім ён жыў.

Зноскі

  1. Трацяк, І. І. Беларускае каталіцкае духавенства ля вытокаў сацыякультурнай ідэнтыфікацыі : манагр.. — Гродна: ГрДУ, 2013. — С. 86. — 267 с. — ISBN 978-985-515-654-4.
  2. ЖИРОВИЧИ: ПАМЯТНИКИ И ПАМЯТНЫЕ МЕСТА, СВЯЗАННЫЕ С ИМЕНЕМ МИТРОПОЛИТА ИОСИФА (СЕМАШКО)
  3. Муравьев Андрей Николаевич // Энциклопедический словарь / сост. Ф. А. Брокгауз, И. А. Ефрон. — Санкт-Петербург : Типография И. А. Ефрона, 1897. — Т. 20 (Московский университет — Наказания исправительные). — IV+480 с.: илл.
  4. ЖИРОВИЧИ: ПАМЯТНИКИ И ПАМЯТНЫЕ МЕСТА, СВЯЗАННЫЕ С ИМЕНЕМ МИТРОПОЛИТА ИОСИФА (СЕМАШКО)
  5. Z. Григорий Демьянович Сероцинский, б[ывший] инспектор Жировичского духовного училища (некролог) // Литовские епархиальные ведомости. — 1892. — № 1 (неофициальный отдел). — С. 7-10.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Міхаіл (у свеце Галубовіч) // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 10: Малайзія — Мугаджары / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2000. С. 479—480.
  • Міхаіл (у свеце Галубовіч) // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі ў 6 тамах. Т. 5. Мінск. 1999. С. 213.
  • Кісялёў Г. Дыярыуш Міхала Галубовіча // Голас Радзімы. Мінск. 29 кастрычніка; 5 лістапада 1998.