Перайсці да зместу

Нагор’е

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Тыбецкае нагор’е

Наго́р’е — вялізнае горнае падняцце, дзе спалучаюцца плато, горныя хрыбты і горныя масівы, якія нярэдка чаргуюцца з шырокімі міжгорнымі катлавінамі. Для нагор’яў характэрны значныя абсалютныя вышыні і параўнальна невялікія адносныя перавышэнні. Тэрмін «нагор’е» часам ужываюць таксама як сінонім высока ўзнятых плато, над якімі не ўзвышаюцца горныя хрыбты.[1]

Тапаграфічная карта Іранскага нагор’я

Нагор’і пашыраны ў розных частках свету. У Азіі да іх адносяцца Тыбецкае, Іранскае і Армянскае нагор’і, у Амерыцы — Мексіканскае і Цэнтральнаандыйскае, у Афрыцы — Ахагар, Эфіопскае нагор’е і Тыбесты.[1]

Будова нагор’яў можа ўключаць розныя формы горнага рэльефу. Напрыклад, вонкавы край Іранскага нагор’я ўтвораны горнымі дугамі, а яго ўнутраная частка занята раўнінамі і катлавінамі, якія перамяжаюцца з сярэдневышыннымі гарамі.[2]

Зноскі

  1. 1 2 Нагор’е . Verbum. Праверана 15 верасня 2026.
  2. ↑ Іранскае нагор’е . Verbum. Праверана 15 верасня 2026.