Опаўскае княства

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Опаўскае княства
лац.: Ducatus Oppaviensis
чэшск.: Opavské vévodství
ням.: Herzogtum Troppau
польск.: Księstwo Opawskie

феод Багеміі
Moravia.svg
1269 — 1918


Flag of the Czech Republic.svg
Party per pale demo.svg


Герб
Silesia 1249-1273.jpg
Сілезія ў XIII стагоддзі. Опаўскае княства зафарбавана блакітным
Сталіца Опава

О́паўскае княства (лац.: Ducatus Oppaviensis, чэшск.: Opavské vévodství), або Апа́ўскае княства (польск.: Księstwo Opawskie), або герцагства Тро́пау (ням.: Herzogtum Troppau) — княства, якое існавала ў Верхняй Сілезіі са сталіцай у горадзе Опава.

У 1269 годзе кароль Чэхіі Пржэмысл Отакар II узаконіў Мікулаша — свайго пазашлюбнага сына ад прыдворнай дамы Маргарэты фон Шуенрынг, і вылучыў для яго частка Маравіі са сталіцай у Опаве. Так утварылася Опаўскае княства, у якім кіравала галіна Пржэмыславічаў.

Пасля згасання роду Пржэмыславічаў багемскі трон у 1310 годзе перайшоў да Люксембургскай дынастыі. У 1318 годзе кароль Іаан Люксембургскі пацвердзіў для Мікулаша II Пржэмыславіча правы на леннае валоданне Опаўскім княствам. Мікулаш II ажаніўся з Ганнай Раціборжскай, сястрой князя Лешака Раціборжскага (багемскага васала з 1327 года). Калі Лешак памёр бяздзетным у 1336 годзе, кароль Іаан перадаў Раціборжскае княства ў кіраванне Мікулашу II, і два княствы кіраваліся ў рамках асабістай уніі да смерці Мікулаша II у 1365 годзе, калі яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Ян I.

У 1377 годзе Ян I ізноў падзяліў княствы Опаўскае, Раціборжскае і Крноўскае, і дараваў іх сваім зводным братам Мікулашу III, Вацлаву I і Пржэмыслу I. Нашчадкі Пржэмысла ў выніку прадалі свае часткі ў 1456 годзе каралю Іржы з Подзебрадаў. У 1462 годзе Іржы перадаў Опаўскае княства свайму сыну Віктарыну. Віктарыну прыйшлося ў 1485 годзе аддаць княства Мацьяшу Корвіну, які зрабіў князем свайго пазашлюбнага сына Янаша.

У 1506 годзе кароль Уласла II дараваў Опаву князю Казіміру II Цешынскаму, які ажаніўся на дачцы Віктарына з Подзебрадаў і кіраваў княствам да сваёй смерці ў 1528 годзе, пасля чаго яно зноў адышло да Багеміі. Тым часам, у 1521 годзе, у сувязі са смерцю Валянціна Раціборжскага ўся опаўская лінія Пржэмыславічаў цалкам згасла, і ўсе іх уладанні адышлі да Багемскай кароне, якая ў 1526 годзе перайшла да Габсбургскай манархіі. У 1614 годзе імператар Мацвей Габсбург дараваў тытул «герцага Тропау» князю Карлу Ліхтэнштэйну. Пасля бітвы на Белай Гора 1620 года князь Карл Ліхтэнштэйн атрымаў і Крноўскае княства, і з таго часу глава Ліхтэнштэйнскага дому носіць тытул «герцаг Тропау і Егердорфа».

У 1742 годзе, пасля Першай Сілезскай вайны княства апынулася падзеленым ізноў: частка, размешчаная на поўнач ад ракі Опава (з гарадамі Леабшуц і Нойштат-ін-Обершлезіен) адышла да каралеўства Прусія; частка ж, размешчаная на поўдзень ад ракі (з гарадамі Крноў, Фройдэнталь, Фульнек і ўласна Тропау) увайшла ў склад правінцыі Аўстрыйская Сілезія (з 1804 года — каронная зямля).

Опаўскія князі[правіць | правіць зыходнік]

у 1311—1318 — у дамене Люксембургаў


Шаблон:Сілезскія княствы