Павел Аляксандравіч Гальшанскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Павел Аляксандравіч Гальшанскі
Pavał Halšanski. Павал Гальшанскі (XVI).jpg
Герб
Герб Паўла Гальшанскага ў Stemmata Polonica
Біскуп віленскі
1536 — 1555
Царква: Рымска-каталіцкая
Папярэднік: Ян «з княжатаў літоўскіх»
Пераемнік: Валяр'ян Пратасевіч-Шышкоўскі
Біскуп луцкі
1507 — 1536
Папярэднік: Альбрэхт Радзівіл
Пераемнік: Юрый Хвальчэўскі

Адукацыя:
Прафесія: ксёндз
Нараджэнне: невядома
Смерць: 4 верасня 1555(1555-09-04)
Пахаванне:
Дынастыя: Род Гальшанскіх
Бацька: Аляксандр Гальшанскі
Маці: Соф'я Судзімонтавіч
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Павел Аляксандравіч Гальшанскі (каля 14901555) — прадстаўнік роду Гальшанскіх, сын Аляксандра Гальшанскага і Сафіі з Судзімонтаў, адзін з найбольш таленавітых прадстаўнікоў роду.

У 1504 вучыўся ў Кракаўскім універсітэце, дзе выявіў вялікія здольнасці да філасофіі. Прэлат-архідыякан касцёла св. Станіслава ў Вільні. 3 1507[1] — біскуп луцкі. У 1512 прысутнічаў на Пятым Латэранскім саборы[1]. Выхавацель будучага вялікага князя Жыгімонта Аўгуста. 3 1536 — біскуп віленскі. Адыгрываў значную ролю ў дзяржаўным і грамадскім жыцці ВКЛ, актыўна супрацьдзейнічаў Рэфармацыі. Ад бацькі і маці атрымаў у спадчыну вялікую частку родавых вотчын і судзімонтаўскай спадчыны (Воўпа, Лебедзева, Дунілавічы, Хожава, Станькава, Жыцін), якія ён разам з іншымі маёнткамі завяшчаў вялікаму князю.

Надмагілле Паўла Гальшанскага. Фотаздымак пачатку XX стагоддзя

Пахаваны ў віленскім Кафедральным саборы. Надмагілле створана ў майстэрні Падавана прыкладна каля 1550 г.[2][3].

Партрэт[правіць | правіць зыходнік]

У Літоўскім мастацкім музеі захоўваецца партрэт, які традыцыйна лічыцца прыжыццёвай выявай Паўла Гальшанскага[4]. У 2001 быў прыведзены шэраг аргументаў на карысць таго, што партрэт мае насамрэч пазнейшае паходжанне, а намаляваны на ім жамойцкі біскуп 17 ст. Казімір Пац[5]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Wolff J. Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku. — Warszawa, 1895. S. 103
  2. Матушакайте, М., Скульптурные надгробия Литвы XVI—XVII вв. : автореферат … кандидата искусствоведения / М. Матушакайте ; Академия наук Литовской ССР, Институт истории. Вильнюс : [Институт истории], 1970, с. 12-13
  3. Гісторыя беларускага мастацтва: У 6 т. Т. 1: Ад старажытных часоў да другой паловы XVI cт. ; [рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал.рэд.) [і інш.] ; рэд. тома С. В. Марцэлеў, Л. М. Дробаў ; АН БССР, Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору. — Мінск : Навука і тэхніка, 1987. — 303 с. : iл.. стар. 227
  4. http://www.ldm.lt/Naujausiosparodos/Krikscionybes_vadovas2.en.htm
  5. Kristina Sabaliauskaitė. The Portrait of Bishop Povilas Alšėniškis: New Premises for Its Identification and Attribution. Annuals of the Lithuanian Catholic Academy of Sciences, Vol. XIX, 2001. (Кароткі змест па-англійску).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Wolff J., Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku. Warszawa, 1895.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]