Пагадненне Венізелас-Цітоні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Пагадненне Венізеласа-Цітоні было сакрэтным, неабавязваючым пагадненнем паміж прэм’ер-міністрам Грэцыі Венізеласам, і італьянскім міністрам замежных спраў Цітоні ў ліпені 1919 года, падчас Парыжскай мірнай канферэнцыі.

Асноўныя ўмовы[правіць | правіць зыходнік]

Пагадненне было спробай дасягнуць дамоўленасці аб супярэчлівых тэрытарыяльных патрабаваннях дзвюх краін.

  • Грэцыя абавязалася падтрымаць італьянскія прэтэнзіі на Влёру і ўсталяванне італьянскага пратэктарата над Албаніяй[1]. У Малой Азіі Грэцыя будзе падтрымліваць італьянскія прэтэнзіі на тыя часткі санджакаў Айдына і Менцеша, якія не былі яшчэ захопленыя грэцкай арміяй. У даліне ракі Меандр была праведзена лінія размежавання паміж грэчаскай і італьянскай зонамі. Грэцыя таксама забяспечыла б Італіі свабодную зону ў порце Смірна (пры грэчаскай адміністрацыі з мая 1919 года).
  • Італія абавязалася падтрымаць грэчаскія тэрытарыяльныя прэтэнзіі на Паўночны Эпір і перадаць Дадэканес Грэцыі, за выключэннем вострава Родас, які застанецца пад уладай Італіі да таго часу, пакуль Кіпр не адыдзе ад Грэцыі да Брытаніі, і тады адбудзецца рэферэндум за саюз з Грэцыяй.

Падзеі[правіць | правіць зыходнік]

У студзені 1920 года Венізелас абвясціў аб гэтым пагадненні ў Вышэйшым саюзным савеце, гэта не сустрэла якую-небудзь негатыўную рэакцыю. Пазіцыя Італіі змянілася ў ліпені 1920 года, калі новы міністр замежных спраў Італіі Карла Сфорца сакрэтнай нотай грэчаскаму ўраду адмовіўся ад пагаднення. Фармальна ад пагаднення Італія адмовілася ў жніўні 1922 года.

Зноскі

  1. Burgwyn, H. James (1997). Italian foreign policy in the interwar period : 1918 - 1940 (1. publ. ed.). Westport, Conn. [u.a.]: Praeger. pp. 15. ISBN 978-0-275-94877-1. https://books.google.com/books?id=PNHxISN-dmQC&pg=PA15. 

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]