Паталагічная фізіялогія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Паталагі́чная фізіяло́гія — раздзел паталогіі, які вывучае парушэнні фізіялагічных функцый і кампенсаторна-аднаўленчыя працэсы ў хворым арганізме.

Падзяляецца на:

  • агульную — разглядае прычыны (этыялогію), механізм развіцця (патагенез) хваробы, тыповыя паталагічныя працэсы (запаленне, гіпаксію, гарачку, дыстрафію, парушэнні кровазвароту і інш.), аналізуе ўзаемаадносіны арганізма і знешняга асяроддзя;
  • асобую — вывучае паталагічныя працэсы асобных органаў і сістэм.

Асноўны метад — эксперымент (мадэліраванне паталагічнага працэсу і вывучэнне яго ў развіцці).

Як самастойная навука вылучана ў сярэдзіне 19 стагоддзя. Аўтар першага падручніка і заснавальнік паталагічнай фізіялогіі ў Расіі — В. В. Пашуцін.

На Беларусі[правіць | правіць зыходнік]

На Беларусі развіццё паталагічнай фізіялогіі звязана з адкрыццём кафедры паталагічнай фізіялогіі пры БДУ (1928), працамі А. Ю. Бранавіцкага.

Навуковыя даследаванні праводзяцца ў медыцынскіх інстытутах Мінска, Гродна, Віцебска па пытаннях росту пухлін, ліхаманкі, тэрмарэгуляцыі, рэгуляцыі сардэчнай дзейнасці і сасудзістага тонуса і інш.

Вядучыя беларускія спецыялісты па паталагічнай фізіялогіі — Ф. І. Вісмант, А. А. Крыўчык, А. В. Лявонава, Д. А. Маслакоў, Ю. Я. Радзівонаў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]