Паэтычная анамастыка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Паэтычная анамастыка — асобны від анамастычных даследаванняў, які заключаецца ў аналізе ўжывання імён у пэўных літаратурных творах.

Уласныя імёны, ужытыя ў мастацкіх тэкстах, атрымалі назву паэтонімаў.

Адбор і стварэнне ўласных імён у мастацкім тэксце, як правіла, носіць невыпадковы характар і адбываецца ў адпаведнасці з пэўнымі ідэйна-эстэтычнымі задачамі аўтара. Сістэма паэтонімаў у тэксце адыгрывае значную ролю ў вызначэнні аўтарскага ідыястылю, аўтарскай карціны свету. Значнасць імёнаў уласных у паэтычных і празаічных творах пацвярджаецца наяўнасцю спецыяльных слоўнікаў уласных імёнаў, якія ужываюцца ў мастацкіх тэкстах пэўных аўтараў.

Вылучаюцца літаратурныя антрапонімы, тапонімы і інш.

Літаратурныя антрапонімы валодаюць наступнымі функцыямі:

  • дыферэнцыяльная — адрозніваць розных герояў
  • сацыяльная функцыя — указвае на месца персанажа ў грамадскай іерархіі
  • культурна-гістарычная — любое асабовае імя адпавядае спецыфіцы антрапаніміі часу і этнічнай прасторы, якія выяўляюцца.
  • эстэтычная (мастацкая) — абраны моўны факт служыць для наймення мастацкага вобраза-характару; дазваляе выяўляць суб'ектыўныя адносіны да персанажа