Паўднёвапалесцінскае наступленне

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Наступленне ў Паўднёвай Палесціне
Асноўны канфлікт: Сінайска-Палесцінская кампанія
Дата 31 кастрычніка 19179 снежня 1917
Месца Паўднёвая Палесціна
Вынік Перамога Антанты
Змены Захоп 50 miles (80 km) асманскай тэрыторыі
Праціўнікі
Сцяг Вялікабрытаніі Брытанская імперыя Flag of the Ottoman Empire (1844–1922).svg Асманская імперыя
Flag of Germany (1867–1919).svg Германская імперыя
Камандуючыя
Вялікабрытанія Эдмунд Аленбі Асманская імперыя Мустафа Феўзі-паша
Германская імперыя Фрыдрых Крэс фон Крэсенштайн
Германская імперыя Эрых фон Фалькенгайн

На́ступ у Паўднё́вай Палесці́не, які выкарыстоўваў прыёмы манеўранай вайны, пачаўся 31 кастрычніка 1917 года з бітвы за Беэр-Шэву падчас Сінайска-Палесцінскай кампаніі Першай сусветнай вайны. Пасля захопу Беэр-Шэвы Егіпецкімі экспедыцыйнымі сіламі (ЕЭС) лінія супраціву ад Газы да Беэр-Шэвы ўсё больш слабела і праз сем дзён ЕЭС паспяхова прымусіла сёмую і восьмую арміі Асманскай імперыі адступіць. На працягу наступных сямі дзён пераследу турэцкія войскі былі адкінуты назад у Яфу. Яшчэ праз тры тыдні жорсткіх баёў уІўдзейскіх гарах, 9 снежня 1917 года быў захоплены Іерусалім. За пяць з паловай тыдняў амаль бесперапынных наступальных аперацый ЕЭС захапіла 47.5 miles (76.4 km) тэрыторыі.

Пасля сумеснага нападу XX і Пустыннага коннага корпуса была захоплена Беэр-Шэва. На наступны дзень, 1 лістапада, атакай 53-й (валійскай) і коннай дывізіі ANZAC на поўнач ад Беэр-Шэвы ў перадгор’і Іўдзейскіх гор, пачалася бітва за Тэль-эль-Кувейльф. Гэты манеўр уверх ад Беэр-Шэвы да Іерусаліма таксама пагражаў Хеўрону і Віфлеему. Затым, у ноч на 2 лістапада, на ўзбярэжжы Міжземнага мора адбылася Трэцяя бітва пры Газе, калі былі ўчынены абмежаваныя атакі XXI корпуса супраць моцна арганізаванай абароны праціўніка. На наступны дзень распачаўшыяся жорсткія баі на поўдзень ад Тэль-эль-Кувейльфе з боку ЕЭС мелі мэту не захапіць Хеўрон, але стварыць дастатковую плошчу для размяшчэння XX корпуса, для флангавага нападу на цэнтральную абарону старой Газы да лініі Беэр-Шэвы. Барацьба за Беэр-Шэву на шляху да Іерусаліма таксама заахвоціла турэцкіх камандзіраў разгарнуць свае рэзервы, каб захаваць пагрозу ЕЭС. 6 лістапада, па цэнтры старой лініі, на паўдарозе паміж Газай і Беэр-Шэвай пачалася бітва пры Харэйры і Шэрыі, і была захоплена Харэйра; але пазіцыі Шэрыі былі канчаткова захоплены толькі пасля канца наступнага дня 60-й (Лонданскай) дывізіяй пасля няўдалай атакі 4-й лёгкай коннай брыгады (Аўстралійская конная дывізія). Сёмая і Восьмая арміі да гэтага часу цалкам адступалі ад рэшткаў старой лініі ад Газы да Беэр-Шэвы.

7 лістапада, у другі дзень бітвы за Харэйру і Шэрыю, 52-я (Лоўландская) дывізія і кавалерыйская брыгада Імператарскай службы прасунуліся праз Газу, каб атакаваць моцныя ар’ергардныя пазіцыі пад Вадзі-эль-Хесі, якія былі захоплены на наступны дзень.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]