Ператуць

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ператуць
Pieratuć.jpg
Характарыстыка
Даўжыня 44 км
Басейн 344 км²
Расход вады 2,2 м³/с
Вадацёк
Выток  
 • Месцазнаходжанне за 1,4 км на паўночны захад ад вёскі Лучыцы
 • Каардынаты 53°41′33″ пн. ш. 26°55′37″ у. д.HGЯO
Вусце Уса
 • Месцазнаходжанне каля вёскі Кухцічы
 • Вышыня каля 164[1] м
 • Каардынаты 53°28′09″ пн. ш. 27°07′26″ у. д.HGЯO
Ухіл ракі 0,8 м/км
Размяшчэнне
Водная сістэма Нёман

Краіна
Рэгіён Мінская вобласць
Раён Дзяржынскі раён, Уздзенскі раён
physical
Ператуць
Ператуць
physical
выток
выток
вусце
вусце
Blue 0080ff pog.svg — выток, Blue pog.svg — вусце

Перату́ць — рака ў Дзяржынскім і Уздзенскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уса (басейн Нёмана).

Даўжыня ракі 44 км, з іх 36 км на тэрыторыі Дзяржынскага раёна. Плошча вадазбору 344 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 м/км. Сярэдні расход вады 2,2 м³/с.

Выток ракі знаходзіцца за 1,4 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Лучыцы Дзяржынскага раёна[2]. Упадае ва Усу каля вёскі Кухцічы Уздзенскага раёна. Вадазбор на паўднёвых схілах Мінскага ўзвышша. Даліна ракі пераважна невыразная, месцамі трапецападобная. Пойма роўная, месцамі парослая хмызняком. Рэчышча шырынёй 8—15 м. Берагі пясчана-тарфяністыя, вышынёй да 1 м. У сярэднім цячэнні берагі ракі зліваюцца са схіламі даліны. Прытокі: Самацеч, Карачунка, Не́цечка (Нецеч)[3], ручай без назвы (злева), Сініцкая, Еленка (справа)[2].

Каля ракі вёскі Касілавічы, Воўка, Новая Рудзіца, Касілавічы, Клыпаўшчына, Мікулічы, Рудня, Чурылы, Клачкі, Гарадзішча, Гарбузы, Логавішча, пасёлак Клачкі, пасёлак Энергетыкаў, аграгарадок Негарэлае (Дзяржынскі раён), вёска Лісаўшчына (Уздзенскі раён).

Зноскі

  1. Ліст карты N-35-91. Выданне 1979 г.
  2. 2,0 2,1 Общая характеристика речной сети Минской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» Архівавана 20 кастрычніка 2016.
  3. Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1985. — 599 с., іл. — 10 000 экз. — С. 16.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]