Прустыт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Прызматычныя крышталі прустыту. Рэгіён Атакама. Чылі.

Прусты́т, рубінавае серабро[1], рубінавая падманка[1], сярэбраная падманка[1], чырвоная светлая сярэбраная руда[2], сангвініт[3]мінерал класа сульфідаў, мыш'яковая сульфасоль серабра, Ag3AsS3. Назву прустыт атрымаў у гонар французскага хіміка Ж. Л. Пруста, выявіўшага, што існуюць асобна сурмяная и мышьяковая «чырвоныя сярэбраныя солі»[2]. Упершыню гэты мінерал апісаў у 1832 годзе французскі геолаг Ф. С. Беданаў (фр.: Beudant F. S.)[2].

У складзе прустыту прыкладна 65,4 % серабра, 15,2 % мыш'яку, 19,4 % серы[4]. Крышталізуецца ў трыганальнай сінганіі. Утварае зярністыя агрэгаты, крышталі прызматычнай формы, часам двайныя і трайныя зросткі. Крышталі маюць рубінава-чырвоны колер, паўпразрыстыя. Шчыльнасць 5,57—5,64[2] г/см³. Цвёрдасць 2—2,5 па шкале Моаса[2] Раствараецца ў азотнай кіслаце[2].

Распаўсюджванне і радовішчы[правіць | правіць зыходнік]

Прустыт мае гідратэрмальнае паходжанне. Трапляецца ў кальцытавых жылах. Гіпергенны прустыт утвараецца ў зонах акіслення сярэбраных радовішчаў. Сустракаецца ў жылах з свінцова-цынкава-сярэбранай мінералізацыяй[2]. Радовішчы ў Расіі (Усходняя Якуція, Прымор'е), Балівіі, Перу, Мексіцы, Канадзе, Чэхіі, ЗША, Германія (Рудныя горы і Шварцвальд[5]).

Выкарыстанне[правіць | правіць зыходнік]

Прустыт з'яўляецца рудой на серабро.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 2001. — Т. 13. — С. 52—53. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Систематика и классификация минералов, горных пород, метеоритов, окаменелостей // Кристаллов.net(руск.) 
  3. Прустит // Ювелирное обозрение(руск.) 
  4. Прустит // КаталогМинералов.Ru(руск.) 
  5. Прустит или «cветло-красная серебряная руда» // КаталогМинералов.Ru(руск.) 

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 2001. — Т. 13. — С. 52—53. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4 (Т. 13).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]