Прыкладныя даследаванні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Прыкладныя даследаваннінавуковыя даследаванні, накіраваныя на практычнае рашэнне тэхнічных і сацыяльных праблем.

Навука — гэта сфера чалавечай дзейнасці, функцыяй якой з'яўляецца выпрацоўка і тэарэтычная сістэматызацыя аб'ектыўных ведаў аб рэчаіснасці. Непасрэдныя мэты навукі — апісанне, тлумачэнне і прадказанне працэсаў і з'яў рэчаіснасці, якія складаюць прадмет яе вывучэння на аснове адчыняемых ёю законаў, гэта значыць у шырокім сэнсе — тэарэтычнае адлюстраванне рэчаіснасці.

Па сваёй накіраванасці, у адносінах да практыкі асобныя навукі прынята падпадзяляць на фундаментальныя навукі (англ.: fundamental science) і прыкладныя навукі (англ.: applied science). Задачай фундаментальных навук з'яўляецца пазнанне законаў, якія кіруюць паводзінамі і ўзаемадзеяннем базісных структур прыроды, грамадства і мыслення. Гэтыя законы і структуры вывучаюцца ў «чыстым выглядзе», як такія, безадносна да іх магчымага выкарыстання. Непасрэдная мэта прыкладных навук — прымяненне фундаментальных навук для вырашэння не толькі пазнавальных, але і сацыяльна-практычных праблем.[1]

Дзяленне даследаванняў на фундаментальныя і прыкладныя досыць умоўна, бо асобныя вынікі фундаментальных даследаванняў могуць мець непасрэдную практычную каштоўнасць, а ў выніку прыкладных даследаванняў могуць быць атрыманы навуковыя адкрыцці.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Философский энциклопедический словарь. — М.: Сов. Энциклопедия, 1983. — С. 405.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]