Пышнагорскае ўзвышша

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Пышнагорскае ўзвышша — частка Ушацка-Лепельскага ўзвышша: размешчана на поўначы Беларусі, у паўднёвай частцы Віцебскай вобласці.

У тэктанічным плане прымеркавана да Вілейскага пахаванага выступу Беларускай антэклізы. Паверхня падмурка размешчана на глыбіні 400—550 м. Даантрапагенавыя пароды прадстаўлены глінамі, даламітамі, алеўрытамі сярэдняга дэвону. Магутнасць антрапагенавых адкладаў 100—120 м. У геамарфалагічным дачыненні ўяўляе лёдападзельную зону дзісенскай і полацкай ледніковых лопасцяў паазерскага зледзянення, якая характарызуецца значнай глыбінёй расчлянення (больш 30 м/км) і гушчынёй, якая дасягае 0,2—0,3 км/км. Сярэднія абсалютныя вышыні 175—200 м, максімальная 228 м, над суседнімі нізінамі ўзвышаецца на 50—60 м. Ва ўсходняй частцы ўзвышша шырока развіты камы вышынёй 10-25 м і дыяметрам да 0,2 км (усходнія схілы больш стромкія — 10—80°, паўночныя і заходнія спадзістыя — да 5° і больш нізкія). Пароды прадстаўлены марэннымі валуннымі суглінкамі і супескамі, флювіягляцыяльнымі і азёрнымі пяскамі. Прыкметную ролю ў рэльефе граюць азёры; у цэнтры найбольш буйное — Лепельскае возера. Пераважаюць дзярнова-падзолістыя сярэдне- і слабаападзоленыя глебы, сустракаюцца дзярнова-палева-падзолістыя на лёсападобных суглінках. Невялікімі ўчасткамі на марэнавых пагорках захаваліся яловыя, на камах — сасновыя лясы. Сучасныя рэльефаўтваральныя працэсы прадстаўлены забалочваннем, плоскаснай эрозіяй, тэхнагенным морфагенезам.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Энциклопедия «Природа Беларуси. Том 1. Земля и недра»