Пётр Лазаравіч Войкаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пётр Лазаравіч Войкаў
Пётр Лазаравіч Войкаў
сцяг
Паўпрад Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік у Польскай Рэспубліцы
сцяг
8 лістапада 1924 — 7 чэрвеня 1927
Папярэднік: Леанід Леанідавіч Абаленскі
Пераемнік: Дзмітрый Васільевіч Багамолаў[pl]
Аляксандр Фёдаравіч Ульянаў (часовы павераны)
сцяг
Старшыня Екацярынбургскай гарадской думы
лістапад 1917 — 1918
 
Партыя: РСДРП (Меншавікі), РСДРП(б), з 1918 — РКП(б), з 1925 — ВКП(б)
Адукацыя:
Дзейнасць: рэвалюцыянер-марксіст, палітык, дыпламат
Нараджэнне: 13 жніўня 1888(1888-08-13)
горад Керч, Керч-Енікальскае кіраўніцтва горада, Феадасійскі павет, Таўрычаская губерня, Расійская імперыя
Смерць: 7 чэрвеня 1927(1927-06-07) (38 гадоў)
Пахаванне:

Пётр Войкаў (13 жніўня 1888, Керч7 чэрвеня 1927, Варшава) — савецкі дзяржаўны дзеяч, дыпламат.

Прымаў удзел у расстрэле царскай сям'і і знішчэнні слядоў забойства — падпісаў дакумент пра выдачу вялікай колькасці сернай кіслаты для знішчэння забітых[1].

З 1924 года працаваў паўнамоцным прадстаўніком СССР у Польшчы. Забіты на вакзале ў Варшаве Барысам Кавердам, які да таго браў удзел у дзейнасці Часовай беларускай рады Арсеня Паўлюкевіча.

Помсцячы за забойства Войкава, бальшавікі расстралялі ў Маскве ў ноч з 9 на 10 чэрвеня 1927 года 20 прадстаўнікоў знаці былой Расійскай імперыі, якія на той час знаходзіліся ў турмах, а шмат хто быў арыштаваны ў сувязі з забойствам[2].

Войкаў быў з пашанаю пахаваны ў некропалі Крамлёўскага мура ў Маскве. Каверда быў асуджаны польскім судом да пажыццёвага зняволення, але 15 чэрвеня 1937 года быў амніставаны і вызвалены.

Зноскі

  1. Даведка пра дзейнасць Войкава ИРИ РАН
  2. Долгоруков П. Д. Великая разруха. Воспоминания основателя партии кадетов 1916 — 1926 / Глебовская Л. И.. — Масква: ЗАТ «Центрполиграф», 2007. — С. 341. — 367 с. — 3000 ас.


Папярэднік:
Леанід Леанідавіч Абаленскі
Паўнамоцны прадстаўнік СССР у Польшчы
19241927
Пераемнік:
Часовы павераны Аляксандр Фёдаравіч Ульянаў

Шаблон:Расстрэл у адказ на забойства П. Л. Войкава