П’ер Гавінье

П’ер Гавінье
П’ер Гавінье
	фр.: Pierre Gaviniès
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння	11 мая 1728
Месца нараджэння	Бардо, Бордо[d], дэпартамент Жыронда, рэгіён Аквітанія, Метраполія Францыі, Францыя;
Дата смерці	8 верасня 1800 (72 гады)
Месца смерці	Парыж, дэпартамент Сена, Францыя;
Краіна	Францыя;
Месца працы	Парыжская Вышэйшая нацыянальная кансерваторыя музыкі і танца[d];
Музычная дзейнасць
Прафесіі	кампазітар
Інструменты	скрыпка
Жанры	опера
Выхаванцы	Jean-Jérôme Imbault[d] і Chevalier de Saint-Georges[d]
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

П’ер Гавінье (фр.: Pierre Gaviniès; 11 мая 1728, Бардо — 8 верасня 1800, Парыж) — французскі скрыпач , кампазітар і педагог^[2].

Сын скрыпічнага майстра, атрымаў пачатковую музычную адукацыю ў свайго бацькі^[3]. Ужо ў 1741 годзе ён дэбютаваў у парыжскіх «духоўных канцэртах», выканаўшы дуэт ^{[няма ў крыніцы]} Жана-Мары Леклера, у якога, магчыма, паспеў да гэтага павучыцца^[2].

У 1762—1764 гадах ён займаў пасаду канцэртмайстара ў «Парыжскіх духоўных канцэртах»^[2], а ў 1773—1777 гадах быў, нароўні з Франсуа Гасекам і сваім вучнем Сімонам Ле Дзюкам, адным з іх дырыжораў і кіраўнікоў^[2].

З маладых гадоў Гавінье быў высока ацэнены сучаснікамі. Жан-Жак Русо прылічыў яго да лепшых скрыпачоў Францыі. Джавані Батыста Віёці, пачуўшы яго гульню, назваў яго «французскім Тарціні»^[4].

Уяўляў «адчувальны стыль» у французскім скрыпічным мастацтве XVIII стагоддзя^[2].

Першым выкарыстоўваў жанр раманса ў скрыпічнай музыцы^[2].

Познія творы Гавінье выпрабавалі на сабе ўплыў мангеймскай школы і італьянскай оперы-буфа^[2].

Пасля стварэння Парыжскай кансерваторыі, у 1795 годзе Гавінье заняў пасаду прафесара па класе скрыпкі^[2].

Сярод вучняў Гавінье — Луі Анры Пезібль, Антуан Ларан Бадрон, Н. Капрон, С. Ледзюк,^[2] М.-А. Генен, І. Бертам Эмбо, Ж. Лем’ер, Ж. Вердыг’е, А. Рабіно, Дэ Блуа, П. Вашон^[5].

Сачыненні

Опера «Прэтэндэнт» (фр.: Le prétendu, 1760), тэатр «Камеды Італьен», Парыж^[2];
для скрыпкі — 6 канцэртаў з аркестрам ор. 4 (1764), санаты з басам ор. l (1760) і ор. 3 (1764)^[2], для скрыпкі — 24 эцюды (капрысы) «Vingt-quatre Matinées, études caprices pour le violon» (1794);
для дзвюх скрыпак — 6 санат ор. 5 [б. г.]; для скрыпкі і віяланчэлі — 3 санаты (выдадзена пасмяротна);^[2]
збор арый для 2 скрыпак і альта ці віяланчэлі ор. 2 (Recueil d’Airs а trois darties, складзена каля 1763)^[2].

Крыніцы

1 2 Pierre Gaviniès // Brockhaus Enzyklopädie — F.A. Brockhaus, 1796.
<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q19446818'></a>
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ГАВИНЬЕ в музыкальной энциклопедии (нявызн.). Архівавана з першакрыніцы 2 кастрычніка 2015. Праверана 31 жніўня 2010.
↑ Сто великих музыкантов 2002, с. 46.
↑ Сто великих музыкантов 2002, с. 48.
↑ Сто великих музыкантов 2002, с. 47.

Літаратура

Самин Д. К. Пьер Гавинье // Сто великих музыкантов (руск.). — М.: Вече, 2002. — С. 46—49. — 478 с. — (100 великих людей, чудес света, полководцев, любовников, катастроф, женщин, авантюристов, любовниц, книг, казней, битв, мореплавателей, тайн, храмов мира, путешественников, музеев мира [и др.]). — ISBN 5-94538-115-2.

Спасылкі

Пьер Гавинье // Музыкальная энциклопедия / Гл. ред. Ю. В. Келдыш. — Том 1. — Москва: Советская энциклопедия, 1973. — С. 866. — 1070 с.

[_9499a52ba32eb326-1] 1 2 Pierre Gaviniès // Brockhaus Enzyklopädie — F.A. Brockhaus, 1796.
<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q19446818'></a>

[муз_энц-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ГАВИНЬЕ в музыкальной энциклопедии (нявызн.). Архівавана з першакрыніцы 2 кастрычніка 2015. Праверана 31 жніўня 2010.

[FOOTNOTEСто_великих_музыкантов2002с._46-3] Сто великих музыкантов 2002, с. 46.

[FOOTNOTEСто_великих_музыкантов2002с._48-4] Сто великих музыкантов 2002, с. 48.

[FOOTNOTEСто_великих_музыкантов2002с._47-5] Сто великих музыкантов 2002, с. 47.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]