Раней рабковых залічалі да атраду голубападобных, іх збліжалі з галубамі паводле шэрагу марфалагічных і экалагічных прыкмет. Сучасныя даследчыкі, аднак, разглядаюць рабковападобных як асобны атрад.[2]
Рабкі — птушкі сярэдняй велічыні з кампактным тулавам, невялікай галубінай галавой, падоўжанымі вострымі крыламі і звычайна завостраным або падоўжаным хвастом. Даўжыня цела да 45 сантыметраў, маса да 550 грам.[3] Афарбоўка пераважна пясчаная, вохрыстая, жаўтаватая або бураватая, што добра маскіруе птушак на адкрытай глебе, у стэпах і пустынных ландшафтах.[4]
Дзюба кароткая, без васкавіцы. Ногі кароткія; у саджаў апераны і галёнка, і пальцы, а задні палец адсутнічае; ва ўласна рабкоў апярэнне пакрывае толькі пярэднюю частку ног, пальцы голыя, а задні палец рудыментарны і прыўзняты над зямлёй.[5][3]
Крылы доўгія і моцныя, з адзінаццаццю развітымі махавымі пёрамі, таму рабковыя здольны хутка ўзлятаць і вытрымліваюць доўгія пералёты.[5]
Для сямейства характэрны палавы і ўзроставы дымарфізм: самцы часта буйнейшыя і маюць больш выразнае, яркае апярэнне, чым самкі і маладыя птушкі.[4]
Рабковыя — пераважна наземныя птушкі. Трымаюцца чародкамі, хутка бегаюць па зямлі, пры небяспецы рэзка ўзлятаюць і ляцяць хутка, па простай лініі. Для многіх відаў істотнае значэнне маюць рэгулярныя палёты да вадапояў.[4] У дарослых птушак, асабліва ў самцоў, пер’е на ніжняй частцы цела можа ўвабіраць і захоўваць ваду, якую яны могуць пераносяць птушанятам.[7]
Асноўны корм складаюць насенне і зялёныя часткі раслін, але могуць есці і насякомых.[3] Часта кормяцца на адкрытых участках з нізкай расліннасцю або на аголенай глебе.
Гняздуюцца на зямлі. Гняздо звычайна ўяўляе сабой неглыбокую ямку, часам слаба высланую сухімі раслінамі. У кладцы звычайна 2—3 яйцы, у асобных выпадках да 4.[3][6] Афарбоўка яек плямістая, добра прыстасаваная да маскіроўкі на глебе.
Сучасныя віды рабковых аб’ядноўваюцца ў два роды:[1]
Syrrhaptes — саджы; 2 віды, пашыраныя ў Цэнтральнай і Усходняй Азіі. Да гэтага роду належыць капытка (Syrrhaptes paradoxus), адзіны від сямейства, адзначаны ў Беларусі.
Pterocles — рабкі; 14 відаў, пашыраных у Афрыцы, Паўднёвай Еўропе і Азіі.
У фаўне Беларусі рабковыя прадстаўлены толькі капыткай (Syrrhaptes paradoxus), якая мае статус выпадкова залётнага віду.[3]
Асноўны арэал саджы ахоплівае сухія стэпы, паўпустыні і пустынныя раёны ад Прыкаспія і Сярэдняй Азіі да Усходняга Кітая. У Еўропу, у тым ліку на тэрыторыю Беларусі, від залятае нерэгулярна; найбольш прыкметныя інвазіі адбываліся ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя.[6]
123456Самусенка Э. Р. Рабковыя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск: БелЭн, 2001. — С. 185.
1234Сямейства Рабкі(нявызн.).Дзікая прырода побач. ТАА «Дзікая прырода».Праверана 3ліпеня 2026.
Самусенка Э. Р. Рабковыя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск: БелЭн, 2001. — С. 185.
Голубападобныя // Энцыклапедыя прыроды Беларусі: У 5 т. Т. 2: Гатня — Катынь / Рэдкал.: І. П. Шамякін і інш. — Мінск: Беларуская Савецкая Энцыклапедыя, 1983.
Капытка // Энцыклапедыя прыроды Беларусі: У 5 т. Т. 2: Гатня — Катынь / Рэдкал.: І. П. Шамякін і інш. — Мінск: Беларуская Савецкая Энцыклапедыя, 1983.
