Радольфа Грацыяні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Радольфа Грацыяні
італ.: Rodolfo Graziani
Rodolfo Graziani 1940 (Retouched).jpg
Сцяг2-і Віцэ-кароль Эфіопіі
11 чэрвеня 1936 года — 21 снежня 1937 года
Папярэднік Бадолья П'етра
Пераемнік Амадэй Савойскі
Сцяг Генерал-губернатар Лівіі Сцяг
1 ліпеня 1940 года — 25 сакавіка 1941 года
Папярэднік Італа Бальба
Пераемнік Італа Гарыбольдзі
Сцяг Генерал-губернатар Самалі Сцяг
6 сакавіка 1935 года — 9 мая 1936 года
Папярэднік Маўрыцыа Рава
Пераемнік Рубен Дэ Анджэла
Сцяг Міністр нацыянальнай абароны і ваеннай вытворчасці Італьянскай сацыяльнай рэспублікі
23 верасня 1943 года — 25 красавіка 1945 года
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік пасада скасавана

Нараджэнне 11 жніўня 1882(1882-08-11)
Філеціна, Італія
Смерць 11 студзеня 1955(1955-01-11) (72 гады)
Рым, Італія
Месца пахавання
Імя пры нараджэнні італ.: Rodolfo Graziani
Партыя
Адукацыя
Дзейнасць палітык, афіцэр
Ваенная служба
Гады службы Сцяг Каралеўства Італія 19051941
Сцяг Італіі 19431945
Краіна

Сцяг Каралеўства Італія Каралеўства Італія

Сцяг Італіі Італьянская сацыяльная рэспубліка
Род войскаў Royal Italian Army[d] і National Republican Army[d]
Званне Маршал
Камандаваў 10-я армія
Армейская група «Лігурыя»
Бітвы
Узнагароды
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Кароны Італіі Кавалер Ваеннага ордэна Італіі
Commons-logo.svg Радольфа Грацыяні на Вікісховішчы

Радольфа Грацыяні (італ.: Rodolfo Graziani; 11 жніўня 1882 — 11 студзеня 1955) — італьянскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, маршал Італіі (1936 год); займаў шэраг дзяржаўных пасад у каланіяльных уладаннях Італіі, удзельнік Паўночнаафрыканскай кампаніі, у 19431945 гадах — ваенны міністр Італьянскай сацыяльнай рэспублікі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У гады Першай сусветнай вайны служыў у Эрытрэі і Лівіі, у 1919 годзе — у Македоніі, затым да 1927 года — у Трыпалітаніі. У 1930—1934 гадах быў віцэ-губернатарам Кірэнаікі, у 1935 годзе — губернатарам Італьянскага Самалі.

У Абісінскай кампаніі (1935—1936) камандаваў Паўднёвай арміяй, пасля пераможнага завяршэння вайны стаў маршалам і маркізам Негелі, у 1936—1937 гадах займаў пасаду віцэ-караля Эфіопіі, кіраваў канчатковым здушэннем супраціўлення эфіопскай арміі, выкарыстоўваў пры гэтым хімічную зброю і надзвычай люты тэрор.

У 1939—1940 гадах — начальнік штаба Сухапутных войскаў, з чэрвеня 1940 года (пасля ўступлення Італіі ў Другую сусветную вайну) — галоўнакамандуючы войскамі ў Паўночнай Афрыцы. Пасля паражэння ля Мерса-Матрух і адступлення да Эль-Агейлы ў лютым 1941 года адхілены ад камандавання, звольнены ў адстаўку і адданы пад суд.

У 1943—1945 гадах быў ваенным міністрам урада Італьянскай сацыяльнай рэспублікі, у 1944—1945 адначасова камандаваў арміяй «Лігурыя». У красавіку 1945 года ўзяты ў палон партызанамі, у 1950 годзе прысуджаны да 19 гадоў турмы, але неўзабаве амніставаны.

З 1952 года — ганаровы старшыня італьянскага неафашысцкага руху.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Чиано Галеаццо Дневник фашиста. 1939—1943. — М.: Издательство «Плацъ», Серия «Первоисточники новейшей истории», 2010. — 676 с. ISBN 978-5-903514-02-1
  • Залесский К. А. Кто был кто во Второй мировой войне. Союзники Германии. — М.: АСТ, 2004. — Т. 2. — 492 с. — ISBN 5-271-07619-9
  • Гордиенко А. Н. Командиры Второй мировой войны. Т. 2. — Мн., 1998. ISBN 985-437-627-3

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]