Рамон Хасэ Веласкес

Рамон Хасэ Веласкес
ісп.: Ramón José Velásquez
прэзідэнт Венесуэлы[d] 5 чэрвеня 1993 — 2 лютага 1994
Папярэднік	Octavio Lepage[d]
Пераемнік	Рафаэль Кальдэра
Нараджэнне	28 лістапада 1916(1916-11-28) San Juan de Colón[d], Municipio Ayacucho[d], Штат Тачыра, Венесуэла
Смерць	24 чэрвеня 2014(2014-06-24) (97 гадоў) Каракас, Лібертадор[d], Сталічная акруга[d], Венесуэла
Імя пры нараджэнні	ісп.: Ramón José Velásquez Mújica
Грамадзянства	Венесуэла
Веравызнанне	каталіцтва
Партыя	Дэмакратычнае дзеянне (Венесуэла)
Член у	Венесуэльская акадэмія мовы[d]
Адукацыя	Цэнтральны ўніверсітэт Венесуэлы
Навуковая ступень	доктар філасофіі
Месца працы	El Nacional[d] Цэнтральны ўніверсітэт Венесуэлы
Аўтограф
Узнагароды	Maria Moors Cabot Prizes[d] (1967) Q6084696?
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Рамон Хасэ Веласкес Мухіка (ісп.: Ramón José Velásquez Mujica; 28 лістапада 1916, Сан-Хуан-дэ-Калон, Тачыра, Венесуэла — 24 чэрвеня 24 чэрвеня 2014, Каракас, Венесуэла) — венесуэльскі дзяржаўны дзеяч, выконваў абавязкі прэзідэнта ў 1993-94 гадах.

Біяграфія

Нарадзіўся ў сям’і журналіста. У 1942 годзе скончыў Цэнтральны ўніверсітэт Венесуэлы з прысуджэннем ступені доктара філасофіі ў грамадска-палітычных навук, у 1943 годзе атрымаў дыплом адваката.

У 1941 годзе становіцца рэпарцёрам «Últimas Noticias». Пасля двойчы з’яўляўся прэзідэнтам штодзённай газеты «El Nacional» (1964—1968 і 1979—1981).

Падчас дыктатуры Маркаса Перэса Хіменеса быў змешчаны ў турму па абвінавачанні ва ўдзеле ў працы над «Чорнай кнігай дыктатуры», якая выкрывала кіруючы рэжым.

Пасля пераходу краіны да дэмакратычнага кіравання ў 1958 годзе быў абраны ў Сенат, а затым — у Палату дэпутатаў. Падчас другога прэзідэнцкага тэрміна Ромула Бетанкура працаваў сакратаром прэзідэнта рэспублікі (1959—1963), пасля стаў дэпутатам Нацыянальнага кангрэса.

1969—1971 — міністр сувязі, 1984—1987 — прэзідэнт камісіі па дзяржаўнай рэформе, 1974—1993 — сенатар. У 1988 годзе актыўна ўдзельнічаў у кампаніі, у выніку якой Карлас Андрэса Перэс быў абраны на другі прэзідэнцкі тэрмін. У час яго праўлення ўзначальваў камісію па пагранічных пытаннях (COPAF) (1989—1993).

У 1993 годзе ў выніку палітычнага крызісу, які прывёў да імпічменту прэзідэнта Андрэса Перэса, быў прызначаны Нацыянальным кангрэсам выконваючым абавязкі прэзідэнта Венесуэлы.