Рычард Лоўрэнс Мілінгтан Сінг

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рычард Лорэнс Мілінгтан Сінг
англ.: Richard Laurence Millington Synge
Richard Laurence Millington Synge.jpg
Дата нараджэння 28 кастрычніка 1914(1914-10-28)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 18 жніўня 1994(1994-08-18)[1][2][…] (79 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Бацька Laurence Millington Synge[d][4][5]
Маці Katherine Charlotte Swan[d][4][5]
Жонка Ann Stephen[d]
Дзеці Elizabeth Synge[d], Matthew Millington Synge[d], Jane Synge[d], Alexander Millington Synge[d], Charlotte Synge[d], Patrick Millington Synge[d] і Mary Synge[d]
Род дзейнасці біяхімік, хімік, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера біяхімія
Месца працы
Альма-матар
Член у
Узнагароды
Commons-logo.svg Рычард Лорэнс Мілінгтан Сінг на Вікісховішчы

Рычард Лоўрэнс Мілінгтан Сінг[6] (англ.: Richard Laurence Millington Synge; 28 кастрычніка 1914, Ліверпул — 18 жніўня 1994, Норыдж) — англійскі біяхімік, член Лонданскага каралеўскага таварыства (1950).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт (1936). У 1941—1943 гадах працаваў у Асацыяцыі ваўнянай прамысловасці, з 1943 года — у Лістэраўскім інстытуце прафілактычнай медыцыны ў Лондане. З 1948 года кіраўнік аддзела біяхіміі і хіміі бялку Роўэцкага даследчага інстытута (Баксберн, Абердзін). З 1967 года ў інстытуце прадуктаў харчавання ў Норыджы.

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

Распрацаваў тэарэтычныя асновы метаду размеркавальнай храматаграфіі і ўвёў яго ў практыку (1944). Адзін з заснавальнікаў аналітычнай хіміі бялкоў.

Нобелеўская прэмія[правіць | правіць зыходнік]

Нобелеўская прэмія па хіміі (1952, разам з А. Дж. П. Марцінам).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 R.L.M. Synge // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Richard Laurence Millington Synge // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Lundy D. R. Richard Laurence Millington Synge // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Lundy D. R. The Peerage
  5. 5,0 5,1 Kindred Britain
  6. БелЭн, 2002

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]