Рэвалюцыя праз сацыяльную сетку

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Спецназаўцы адцясняюць удзельнікаў акцыі пратэсту ў Мінску 15 чэрвеня

Пратэсты ў Беларусі 2011 года пачаліся ў чэрвені. Першай значнай падзеяй такога характару стала акцыя «Стоп бензин!» 7 чэрвеня, а пасля ў сацыяльных сетках быў узгоднены план сістэмных маўклівых пратэстаў або масавых гулянняў, якія праводзяць з 8 чэрвеня па серадах, пачынаючы з 19:00 на цэнтральных плошчах найбуйнейшых гарадоў краіны. Як правіла, яны выглядаюць так: людзі збіраюцца ў вызначаным загадзя вызначаным месцы без сімволікі, ходзяць туды-сюды і перыядычна адначасова апладыруюць. Праз некаторы час людзі разыходзяцца. Папярэднюю каардынацыю дзеянняў праводзяць у сацыяльных сетках, праз якія і ўзнікла саманазва руху — «Рэвалюцыя праз сацыяльную сетку».

Улады выкарыстоўваюць розныя спосабы перашкоды маўклівым пратэстам: арганізуюць на галоўных плошчах свае акцыі, агароджваюць плошчы турнікетамі з забаронай руху, абмяжоўвае рух грамадскага транспарту ў цэнтры горада, акружаюць плошчы міліцыяй і спецназаўцамі. Непасрэдна на месцах пратэсту людзей, якія збіраюцца групамі, разганяюць, шмат каго затрымліваюць (асабліва тых, хто не рэагуе на забароны апладыраваць або загады не стаяць на месцы). Затрыманні ўдзельнікаў і выпадковых прахожых пачаліся ужо пачынаючы з другой акцыі 15 чэрвеня ў Мінску (15 асоб), Гродна (15 асоб), Брэсце (каля 10), Віцебску, Оршы, Магілёве, Гомелі, Салігорску (19 асоб), Баранавічах, Барысаве (каля 30 чалавек), Жодзіна (2 чалавекі)[1]. Падчас акцый 22 чэрвеня і 3 ліпеня з'явіліся людзі ў цывільным («хапуны»), якія хапалі любога ў месцах збору людзей, без прад'яўлення ўласных дакументаў і абвяшчэння прычын сваіх дзеянняў.

Прадумовы[правіць | правіць зыходнік]

Чэрвеньскія пратэсты сталі следствам ускладнення эканамічнай сітуацыі ў Беларусі, у прыватнасці дэвальвацыі беларускага рубля на 56 %[2] ад 23 мая і наступнага значнага падаражання тавараў. Акрамя таго частка грамадства перажывала незадаволенасць сацыяльна-палітычнай сітуацыяй у краіне, якая рэзка абвастрылася пасля прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года, разгону тагачасных акцый пратэсту і далейшага праследавання яе ўдзельнікаў, у тым ліку кандыдатаў у прэзідэнты.

Храналогія[правіць | правіць зыходнік]

«Стоп бензин!»[правіць | правіць зыходнік]

Першая значная акцыя пад назвай «Стоп бензин» адбылася 7 чэрвеня. Яе арганізатарам выступіла грамадская ініцыятыва «За авто», а мэтай акцыі быў пратэст супраць павышэння рознічных коштаў на аўтамабільнае паліва на беларускіх АЗС у сярэднім на 30 %, рашэнне аб якім напярэдадні прыняла дзяржаўная кампанія Белнафтахім. Гэта было ўжо чацвёртае павышэнне кошту паліва ў 2011 годзе.[3]

Сотні аўтамабілістаў заблакіравалі цэнтр Мінска, калона аўтамабіляў з уключанымі аварыйнымі сігналізацыямі і сімволікай акцыі расцягнулася ад Галоўпаштамта да Цэнтральнага ўніверсама. Насустрач ёй рухалася іншая, якая займала праспект паміж плошчамі Якуба Коласа і Перамогі. Трэцяя група выехала на праспект у раёне цырка. Вадзіцелі спыняліся, утвараючы лакальныя заторы, паднімалі капоты.

Крайнюю правую паласу праспекта Незалежнасці арганізатары акцыі заклікалі пакідаць свабодным для руху грамадскага транспарту, хоць не заўсёды гэта ўдавалася зрабіць. Зрэшты ў такіх выпадках пасажыры выходзілі з аўтобусаў і апладзіравалі ўдзельнікам акцыі, сабраліся сотні гледачоў. На мост праз Свіслач у знак падтрымкі з'ехаліся дзесяткі веласіпедыстаў. Аўтамабілісты заблакіравалі міліцэйскія эвакуатары, якія спрабавалі адцягнуць машыны, якія спыняліся. Кое-дзе даішнікі спрабавалі адкаціць іх уручную. ДАІ дзейнічала без агрэсіі, АМАП не ўмешваўся, непадалёк стаяў аўтазак, які не быў задзейнічаны.[4]

У адказ на пратэсты аўтамабілістаў прэзідэнт краіны Аляксандр Лукашэнка падпісаў распараджэнне аб абавязковым паніжэнні кошту на бензін і неперавышэння яго ўзроўню ў 4,5 тыс. рублёў за літр.[3]

Зноскі

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]