Перайсці да зместу

Рэнэ Каці

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Рэнэ Каці
прэзідэнт Францыі
16 студзеня 1954 — 8 студзеня 1959
Папярэднік Венсан Арыёль
Пераемнік Шарль дэ Голь
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
21 кастрычніка 1945 — 19 лістапада 1948
французскі сукнязь Андоры[d]
16 студзеня 1954 — 8 студзеня 1959
Папярэднік Венсан Арыёль
Пераемнік Шарль дэ Голь
сенатар Францыі[d]
7 лістапада 1948 — 23 снежня 1953
Міністр рэканструкцыі і гарадскога развіцця[d]
24 лістапада 1947 — 7 верасня 1948
Папярэднік Jean Letourneau[d]
Пераемнік Eugène Claudius-Petit[d]
замяшчаючы член Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы[d]
13 жніўня 1949 — 20 мая 1954

Нараджэнне 20 сакавіка 1882(1882-03-20)[1][2][…]
Смерць 22 лістапада 1962(1962-11-22)[1][3][…] (80 гадоў)
Месца пахавання
Жонка Germaine Coty[d]
Веравызнанне Каталіцкая Царква
Партыя
Член у
Адукацыя
Званне салдат
Бітвы
Узнагароды
Order of the Star of Anjouan ордэн Нішан-эль-Ануар Supreme Order of Christ кавалер Вялікага крыжа ордэна Ганаровага легіёна кавалер Вялікага крыжа, дэкараванага Вялікай стужкай ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай» Military Order of Christ Knight of the Order of the Elephant Grand Cross of the Sash of the Two Orders
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Рэнэ Каці (фр.: René Coty; 20 сакавіка 1882, Гаўр — 22 лістапада 1962, Гаўр) — прэзідэнт Францыі ў 1954-1959 гадах.

Сябар Дэмакратычнага альянсу, а затым Нацыянальнага цэнтру незалежных і сялянскіх арганізацый, ён напераменку быў дэпутатам і сенатарам ад Ніжняй Сены ў перыяд з 1923 па 1953 год. Ён быў міністрам рэканструкцыі і горадабудаўніцтва з 1947 па 1948 год ва ўрадах Роберта Шумана і Андрэ Мары. Стаўшы віцэ-прэзідэнтам Савета рэспублікі (былога Сената), ён выйграў прэзідэнцкія выбары 1953 года ў трынаццатым туры галасавання ў парламенце пры падтрымцы правых і цэнтрыстаў.

Другі і апошні прэзідэнт Чацвёртай рэспублікі, яго знаходжанне на гэтай пасадзе адзначылася прыходам да ўлады радыкала П'ера Мендэса Франса, заканчэннем вайны ў Індакітаі і пачаткам вайны ў Алжыры. У 1958 годзе гэтыя Алжырскія падзеі заахвоцілі яго запрасіць на пасаду старшыні савета генерала дэ Голя, якога ён прадставіў як самага выбітнага з французаў. Апошні пазней стварыў Пятую рэспубліку і сам стаў прэзідэнтам.

Адхілены ад палітычнага жыцця пасля сыходу з Елісейскага палаца, ён працаваў у Канстытуцыйнай Радзе да сваёй смерці.

Зноскі

  1. а б http://www.senat.fr/senateur-3eme-republique/coty_rene0134r4.html
  2. René Coty // Sycomore / Assemblée nationale Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Rene Coty // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.