Саад ібн Абу Вакас
| Саад ібн Абу Вакас | |
|---|---|
| араб. سعد بن أبي وقاص | |
 | |
| Нараджэнне |
595 |
| Смерць |
каля 674 ці 675[1] |
| Маці | Hamna bint Sufyan[d] |
| Дзеці | Umar ibn Sa'd[d], Muhammad ibn Sa'd ibn Abi Waqqas[d], Amir ibn Sa'd ibn Abi Waqqas[d], Mus'ab ibn Sa'd ibn Abi Waqqas[d], A'isha bint Sa'd ibn Abi Waqqas[d] і Ibrahim ibn Sa'd ibn Abi Waqqas[d] |
| Грамадзянства | |
| Веравызнанне | іслам |
| Прыналежнасць | Праведны халіфат[d] |
| Род войскаў | Rashidun army[d] |
| Званне | commander[d] |
| Бітвы |
|
 Медыяфайлы на Вікісховішчы | |
Саад ібн Абу Вакас ібн Ухайб аз-Зухры (араб. سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصِ بْنِ وُهَيْبٍ اَلزُّهْرِيُّ) быў арабскім мусульманскім камандзірам. Ён быў заснавальнікам горада Куфа і служыў яго губернатарам пры Умаре ібн аль-Хатабе. Ён адыграў вядучую ролю ў мусульманскім заваяванні Персіі і быў блізкім паплечнікам ісламскага прарока Мухамеда.
Саад быў сёмым свабодным дарослым мужчынам, які прыняў іслам, ён зрабіў гэта ва ўзросце сямнаццаці гадоў.[2] Саад удзельнічаў ва ўсіх бітвах пад кіраўніцтвам Мухамеда падчас іх знаходжання ў Медыне. Саад быў вядомы сваім лідэрствам у бітве пры Аль-Кадысіі і заваяваннем сталіцы Сасанідаў Ктэсіфона ў 636 годзе. Пасля бітвы пры Аль-Кадысіі і аблогі Ктэсіфона (637 г.) Саад служыў вярхоўным камандзірам арміі Рашыдунаў у Іраку, якая заваявала Хузестан і пабудавала гарнізонны горад Куфа. З-за скаргаў на яго паводзіны ён быў звольнены з пасады халіфам Умарам.[3] Падчас Першай фітны (грамадзянскай вайны ў Арабскім халіфаце) Саад быў вядомы тым, што ўзначальваў нейтральную фракцыю, якая складалася з большасці паплечнікаў Мухамеда і іх паслядоўнікаў, якія адмовіліся ўдзельнічаць у грамадзянскай вайне. Паводле кітайскіх мусульман, ён прынёс іслам у Кітай падчас дыпламатычнага візіту ў 651 годзе, хоць гэтыя звесткі аспрэчваюцца.
Суніцкія гісторыкі і навукоўцы лічаць Саада паважанай асобай дзякуючы яго таварыству з Мухамадам, яго ўключэнню ў лік дзесяці, каму быў абяцаны рай, і яго ўдзелу ў бітве пры Бадры, удзельнікі якой маюць вялікую павагу[4][5][6]
Зноскі
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Али-заде А. Сад ибн Абу Ваккас // Исламский энциклопедический словарь — М.: Ансар, 2007.
- ↑ Thomas Patrick Hughes (1895). Sa'd Ibn Abi Waqqas. A Dictionary of Islam. London: W. H. Allen & Co. p. 554.
- ↑ D.D. Leslie, "The Sahaba Sa'd ibn abi Waqqas in China", in The Legacy of Islam in China, papers edited by Dru Gladney, Harvard, 1989. See also Leslie, Islam, ch. 8, pp. 69–78; Leslie, "Muslims in Early China", p. 345; and Tasaka (Tazaka) Kôdo, Chûgoku ni okeru Kaikyô no denrai to sono gutsû, Tokyo, 1964, 2 vols., and "Chûgoku Kaikyô shijô ni okeru Waqqas denkyô no densetsu ni tsuite", pp. 391–406 in Wada Festschrift, 1951
- ↑ Saad bin Abi Waqas. Mawdoo3 (2018). Праверана 1 December 2021.
- ↑ Sa'd bin Abi Waqqas (r.a.)(нявызн.). Questions on Islam. Questions on Islam; Encyclopedia of the Companions (2021). Праверана 30 November 2021.
- ↑ ibn al-Athir, Ali; Al-Jazari, Ali Bin Abi Al-Karam Muhammad Bin Muhammad Bin Abdul-Karim Bin Abdul-Wahed Al-Shaibani (1994). Sa'd ibn Abi Waqqas. Usd al-ghabah fi marifat al-Saḥabah(ар.). Dar al-Kotob Ilmiya. Праверана 28 November 2021. Riyadh ibn Badr al-Bajrey (2019). Kajian Sahabat Nabi: Sa'ad bin Abi Waqqash [Commentary of a Companion of the Prophet: Sa'd ibn Abi Waqqas](індан.)(ар.). Bali.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]
На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Саад ібн Абу ВакасГенеалогія і некрапалістыкаНарматыўны кантроль
