Саксен-Веймар-Айзенах

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вялікае Герцагства (ням. Großherzogtümer)
Саксен-Веймар-Айзенах
Sachsen-Weimar-Eisenach
Сцяг Герб
Сцяг Герб
German Empire - Saxe Weimar Eisenach (1871).svgВялікае герцагства Саксен-Веймар-Айзенах у складзе Германскай імперыі
< Flagge Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach 1897-1918.svg
< Großherzogin Sachsen Weimar.jpg
Flag of Thuringia.svg >
1809 — 1920

Сталіца Веймар
Найбуйнейшыя гарады Айзенах, Іена, Нойштат на Орле
Мова(ы) Ніжнесаксонскі дыялект нямецкай
Афіцыйная мова нямецкая
Рэлігія Лютэранства, каталіцтва
Грашовая адзінка Саюзны талер
Плошча 3610 км²
Насельніцтва 417.149 (1910)
Форма кіравання Манархія
Галасоў у Бундэсраце 1 голас
Аўтамабільны нумар S
Кіраўнікі дзяржавы
Герцагі
 • 17411748 Эрнст Аўгуст I
 • 17481758 Эрнст Аўгуст II
Рэгенты
 • 17481755 Фрыдрых III
 • 17581815 Карл Аўгуст
Вялікія герцагі
 • 18151828 Карл Аўгуст
 • 18281853 Карл Фрыдрых
 • 18531901 Карл Аляксандр
 • 19011918 Вільгельм Эрнст
Гісторыя
 • 1741 Асабістая унія Саксен-Айзенха і Саксен-Веймара
 • 1809 Зліццё ў адно герцагства
 • 1815 Вялікае герцагства
 • 1918 Лістападаўская рэвалюцыя
 • 1920 Стварэнне Цюрынгіі
Карта Саксен-Веймар-Айзенаха
Commons-logo.svg Саксен-Веймар-Айзенах на Вікісховішчы

Вялікае герцагства Саксен-Веймар-Айзенах, або Саксен-Ваймар-Айзэнах (ням.: Sachsen-Weimar-Eisenach) — вялікае герцагства (ням. Großherzogtümer), якое было створана ў 1809 годзе на тэрыторыі сучаснай федэральнай зямлі Цюрынгіі падчас аб'яднання герцагств Саксен-Веймар і Саксен-Айзенах. Яго кіраўнікамі з'яўляліся Эрнэсціны (лінія дынастыі Ветынаў). Сталіца – горад Веймар.

У 1741 годзе была падпісана асабістая унія паміж герцагствамі Саксен-Веймар і Саксен-Айзенах. У 1815 годзе, паводле рашэння Венскага кангрэса, аб'яднанню быў нададзен новы тытул – Вялікае Герцагства. З 1903 года афіцыйная назва – Вялікае герцагства Саксонія (ням. Großherzogtum Sachsen).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Ulrich Hess, Geschichte Thüringens 1866 bis 1914. Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1991, ISBN 3-7400-0077-5, S. 454
  • Reinhard Jonscher, Willy Schilling, Kleine Thüringische Geschichte, Jenzig-Verlag Köhler, Jena 1995, ISBN 3-910141-17-X, S. 196
  • Marcus Ventzke, Das Herzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach 1775–1783. Ein Modellfall aufgeklärter Herrschaft? Böhlau, Köln/Wien 2004, ISBN 3-412-08603-7.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]