Севярын Віславух

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Севярын Віславух
Seweryn Wysłouch.jpg
Дата нараджэння 19 сакавіка 1900(1900-03-19)
Месца нараджэння
Дата смерці 28 лютага 1968(1968-02-28) (67 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці гісторык, адвакат
Навуковая сфера гісторыя Беларусі і медыявістыка
Месца працы
Альма-матар
Commons-logo.svg Севярын Віславух на Вікісховішчы

Севярын Віславух (польск.: Seweryn Wysłouch; 19 сакавіка 1900, Пярковічы — 28 лютага 1968, Уроцлаў) — гісторык, грамадскі дзеяч. Доктар габілітаваны (1938), прафесар звычайны (1957).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 19 сакавіка 1900 года ў вёсцы Пярковічы Кобрынскага павета (цяпер — Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі). Прадстаўнік шляхецкага роду Віславухаў. Сваяк Баляслава Віславуха.

Скончыў Віленскі ўніверсітэт (1927) і выкладаў у ім. З 1927 па 1939 год — навуковы супрацоўнік універсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні. У 1945—1946 гадах — загадчык кафедры гісторыі дзяржаўнага ладу Польшчы ў Лодзінскім універсітэце, з 1946 года — кафедры гісторыі дзяржавы і права Польшчы ва Уроцлаўскім універсітэце, у 1947—1955 гадах яго прарэктар, у 1956—1958 гадах — дэкан факультэта права і адміністрацыі.

Заснавальнік і дырэктар (1949—1953) Уроцлаўскага філіяла Заходняга інстытута, адзін з заснавальнікаў Сілезскага інстытута ў Аполе, з 1957 па 1960 год старшыня яго Навуковай рады.

Памёр 28 лютага 1968 года ў горадзе Уроцлаве.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

У даваенны перыяд вывучаў гісторыю Вялікага Княства Літоўскага, яго адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел да сярэдзіны XVI стагоддзя (Кобрынскі павет, маёнткі Ласосна, Шарашова), шляхі зносін Вялікага Княства Літоўскага. Даследаваў сацыяльную структуру, землеўладанне, рэлігійныя адносіны, працэсы русіфікацыі і паланізацыі ў Заходняй Беларусі, дзейнасць КПЗБ. Крытыкаваў урадавую палітыку асіміляцыі, выступаў у друку ў абарону беларускай культуры, выкладаў гісторыю ў беларускіх школах. Адзін з заснавальнікаў НДІ Усхожняй Еўропы ў Вільні (1930), узначальваў аддзел меншасцей, выкладаў у яго Вышэйшай школе. Ідэйна належаў да т.зв. «віленскіх дэмакратаў» на чале з В. Абрамовічам, супрацоўнічаў з газетай «Kurier Wileński» («Віленскі веснік»). Выбіраўся ў гарадскую раду Вільні. Пасля вайны даследаваў сацыльяныя адносіны ў Сілезіі ў XIX—XX стагоддзях.

Зноскі

  1. (unspecified title) Праверана 3 ліпеня 2019.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]