Сенажаць
Сенажа́ць — зямельныя ўгоддзі, травяністую расліннасць якіх скошваюць на сена, сілас, сянаж, травяную муку і зялёную падкормку[1].
Сенажаці падзяляюцца на сеяныя (культурныя) і прыродныя. Прыродныя сенажаці, у сваю чаргу, падзяляюцца на заліўныя (поймавыя), нізінныя (забалочаныя) і сухадольныя[1].
Заліўныя (поймавыя) сенажаці заняты пераважна злакавым разнатраўем і асаковай расліннасцю. Нізінныя сенажаці даюць сена сярэдняй і нізкай якасці з-за перавагі ў травастоі раслін з сямейства асаковых. Для сухадольных сенажацей характэрныя разнатраўна-злакавыя і разнатраўна-асакова-злакавыя асацыяцыі; сена з іх звычайна сярэдняй і добрай якасці[1].
Для паляпшэння прыродных сенажацей найбольшае значэнне маюць сістэматычнае ўнясенне ўгнаенняў, барацьба з пустазеллем, своечасовае правядзенне ўкосаў, а таксама чаргаванне тэрмінаў скошвання па гадах (увядзенне сенажацезваротаў)[1].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б в г Беларуская энцыклапедыя 2002, с. 324.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Сенажаць // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 324. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0238-5 (т. 14).