Стакгольмскі сіндром

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Месца, дзе ў 1973 г. адбылася рабаванне банка у Стакгольме, Швецыя (сфатаграфавана ў 2005 г.)

Стакгольмскі сіндром — гэта псіхалагічны стан, які змушае ахвяру адчуваць сімпатыю да агрэсара [1]. Паводле даных ФБР 8 % ахвяр сведчаць, што ў іх праяўляліся сімптомы Стакгольмскага сіндрома.

Гэты тэрмін упершыню быў выкарыстаны СМІ ў 1973 годзе. У шведскім Стакгольме падчас рабавання банка чатырох чалавек узялі ў заложнікі. Пасля вызвалення яны абаранялі злачынцаў і не згаджаліся сведчыць супраць тых у судзе[2].

Ключавыя моманты, што характарызуюць Стакгольмскі сіндром:

  • Развіццё станоўчых пачуццяў ахвяры да агрэсара;
  • Адсутнасць папярэдніх адносін паміж ахвярай і агрэсарам;
  • Адмова ахвяры супрацоўнічаць з паліцэйскімі ды іншымі дзяржаўнымі органамі;
  • Вера ахвяры ў чалавечнасць агрэсара: яна перастае ўспрымаць агрэсара як пагрозу і часта нават падзяляе яго каштоўнасці [3].

Зноскі

  1. Jameson, Celia (2010). "The Short Step From Love to Hypnosis: A Reconsideration of the Stockholm Syndrome". Journal for Cultural Research 14.4: 337–355. 
  2. Adorjan, Michael; Christensen, Tony; Kelly, Benjamin; Pawluch, Dorothy (2012). "Stockholm Syndrome As Vernacular Resource". The Sociological Quarterly 53 (3): 454–74. 
  3. Sundaram, Chandar S. (2013). "Stockholm Syndrome". Salem Press Encyclopedia.