Стакгольмскі сіндром

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Месца, дзе ў 1973 г. адбылася рабаванне банка у Стакгольме, Швецыя (сфатаграфавана ў 2005 г.)

Стакгольмскі сіндром - гэта псіхалагічны стан, які прымушае пленніка адчуваць сімпатыю да свайго захопніка[1]. Па дадзенных ФБР 8 % ахвяр сведчаць адчувалі сімптомы Стакгольмскага сіндрома.

Гэты тэрмін упершыню быў выкарыстаны СМІ ў 1973 годзе. У шведскім Стакгольме падчас рабавання банка былі ўзятыя чатыры пленніка. Пасля вызвалення яны абаранялі сваіх захопнікаў і не згаджаліся даваць паказанні ў судзе супраць іх[2].

Ключавых кампанента, якія характарызуюць Стакгольмскі сіндром:

  • Развіццё станоўчых пачуццяў пленніка да захопніка;
  • Адсутнасць папярэдніх адносін паміж пленнікам і захопнікам;
  • Адмова пленнікаў супрацоўнічаць з паліцэйскімі і іншымі дзяржаўнымі органамі;
  • Вера пленніка ў чалавечнасць захопніка, калі яны перастаюць успрымаць захопніка як пагрозу, ці калі ахвяра падзяляе каштоўнасці агрэсара[3].

Зноскі

  1. Jameson, Celia (2010). "The Short Step From Love to Hypnosis: A Reconsideration of the Stockholm Syndrome". Journal for Cultural Research 14.4: 337–355. 
  2. Adorjan, Michael; Christensen, Tony; Kelly, Benjamin; Pawluch, Dorothy (2012). "Stockholm Syndrome As Vernacular Resource". The Sociological Quarterly 53 (3): 454–74. 
  3. Sundaram, Chandar S. (2013). "Stockholm Syndrome". Salem Press Encyclopedia.