Станіслаў Солтан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Станіслаў Солтан
Stanisłaŭ Sołtan. Станіслаў Солтан (J. Rustem, XIX).jpg
Ян Рустэм. «Партрэт Станіслава Солтана»
POL COA Syrokomla.svg
Герб «Сыракомля»
Надворны маршалак літоўскі
1791 — 1792
Папярэднік: Ігнацы Патоцкі
Пераемнік: Міхал Гелгуд
 
Дзейнасць: інжынер у грамадзянскім будаўніцтве
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 27 жніўня 1756(1756-08-27)
Смерць: 1836
Дынастыя: Род Солтанаў
Бацька: Станіслаў Солтан
Маці: Алена Ромер
Жонка: 1) князёўна Францішка Тэафілія Радзівіл
2) Канстанцыя Тапліцкая
Дзеці: ад 1-га шлюбу: 1) Адам Леан Людвік Солтан, 2) Караліна Солтан, 3) Ганна Солтан, 4) Алена Солтан
ад 2-га шлюбу: 5) Станіслаў Солтан, 6) Уладзіслаў Солтан, 7) Алена Солтан
 
Узнагароды:
афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна ордэн Белага арла ордэн Святога Станіслава

Станіслаў Солтан (27 жніўня 1756, Бярдзічаў1836, Мітава) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. харунжы1782) і падкаморы вялікі літоўскі1790), маршалак надворны літоўскі (17911792), староста слонімскі; генерал-ад'ютант літоўскай польнай булавы.

Паходжанне і сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Прадстаўнік шляхецкага роду Солтанаў герба «Сыракомля», сын Станіслава і Алены з Ромераў.

Першы раз ажаніўся з Францішкай Тэафіліяй Радзівіл, другі — з Канстанцыяй Тапліцкай. У першым шлюбе меў сына Адама Леана Людвіка і дачок Караліну, Ганну і Алену, у другім — сыноў Станіслава і Уладзіслава, а таксама дачку Алену.

Палітычная дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

У маладым веку

Пасля прыняцця ў Рэчы Паспалітай Канстытуцыі 3 мая 1791 года, Станіслаў Солтан увайшоў у склад групоўкі «Згуртаванне прыяцеляў Уставы аб кіраванні 3 мая».

Актыўна ўдзельнічаў у падрыхтоўцы паўстання Т. Касцюшкі, пасля падаўлення якога расійскія ўлады выслалі яго ў Казань. Вызвалены расійскім імператарам Паўлам I.

У 18061807 гг. разам з палкоўнікам Ф. Патоцкім рыхтаваў новае паўстанне ў колішнім Вялікім Княстве Літоўскім, у 1808 г. выехаў у Герцагства Варшаўскае.

У расійска-французскую вайну (1812) Напалеон прызначыў яго старшынёй часовага ўраду Вялікага Княства Літоўскага (1812); адначасова ўзначаліў камітэт харчавання і магазінаў. Прыбыў у Вільню 18 ліпеня 1812 г., аднак з прычыны кепскага стану здароўя з 24 жніўня да 6 лістапада не выконваў абавязкаў. Па сканчэнні вайны эміграваў.

Смерць[правіць | правіць зыходнік]

Памёр у Мітаве (цяперашні г. Елгава), Курляндская губерня, Расійская імперыя.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]