Станіслаў Солтан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Станіслаў Солтан
Stanisłaŭ Sołtan. Станіслаў Солтан (J. Rustem, XIX).jpg
Ян Рустэм. «Партрэт Станіслава Солтана»
POL COA Syrokomla.svg
Герб «Сыракомля»
Надворны маршалак літоўскі
1791 — 1792
Папярэднік Ігнацы Патоцкі
Пераемнік Міхал Гелгуд
 
Дзейнасць інжынер у грамадзянскім будаўніцтве
Веравызнанне каталік
Нараджэнне 27 жніўня 1756(1756-08-27)
Смерць 1836
Дынастыя Перасвет-Солтаны і Солтаны
Бацька Станіслаў Солтан
Маці Алена Ромер
Жонка 1) князёўна Францішка Тэафілія Радзівіл
2) Канстанцыя Тапліцкая
Дзеці ад 1-га шлюбу: 1) Адам Леан Людвік Солтан, 2) Караліна Солтан, 3) Ганна Солтан, 4) Алена Солтан
ад 2-га шлюбу: 5) Станіслаў Солтан, 6) Уладзіслаў Солтан, 7) Алена Солтан
 
Ваенная служба
Званне генерал
 
Узнагароды
афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна ордэн Белага арла ордэн Святога Станіслава

Станіслаў Солтан (27 жніўня 1756, Бярдзічаў — 1836, Мітава) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. харунжы1782) і падкаморы вялікі літоўскі1790), маршалак надворны літоўскі (17911792), староста слонімскі; генерал-ад’ютант літоўскай польнай булавы.

Паходжанне і сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Францішка Тэафілія Радзівіл — першая жонка Станіслава Солтана

Прадстаўнік шляхецкага роду Перасвет-Солтанаў герба «Сыракомля», сын Станіслава і Алены з Ромераў.

Першы раз ажаніўся з Францішкай Тэафіліяй Радзівіл, другі — з Канстанцыяй Тапліцкай. У першым шлюбе меў сына Адама Леана Людвіка і дачок Караліну, Ганну і Алену, у другім — сыноў Станіслава і Уладзіслава, а таксама дачку Алену.

Палітычная дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

У маладым веку

Пасля прыняцця ў Рэчы Паспалітай Канстытуцыі 3 мая 1791 года, Станіслаў Солтан увайшоў у склад групоўкі «Згуртаванне прыяцеляў Уставы аб кіраванні 3 мая».

Актыўна ўдзельнічаў у падрыхтоўцы паўстання Т. Касцюшкі, пасля падаўлення якога расійскія ўлады выслалі яго ў Казань. Вызвалены расійскім імператарам Паўлам I.

У 1806—1807 гадах разам з палкоўнікам Ф. Патоцкім рыхтаваў новае паўстанне ў колішнім Вялікім Княстве Літоўскім, у 1808 годзе выехаў у Герцагства Варшаўскае.

У расійска-французскую вайну (1812) Напалеон прызначыў яго старшынёй часовага ўраду Вялікага Княства Літоўскага (1812); адначасова ўзначаліў камітэт харчавання і магазінаў. Прыбыў у Вільню 18 ліпеня 1812 года, аднак з прычыны кепскага стану здароўя з 24 жніўня да 6 лістапада не выконваў абавязкаў. Па сканчэнні вайны эміграваў.

Смерць[правіць | правіць зыходнік]

Памёр у Мітаве (цяперашняя Елгава), Курляндская губерня, Расійская імперыя.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]