Страхаванне

З пляцоўкі Вікіпедыя

Страхава́нне — сістэма эканамічных адносін, якая ўключае ўтварэнне адмысловага фонду сродкаў (страхавога фонду) і яго выкарыстанне (размеркаванне і пераразмеркаванне) для пераадолення і кампенсацыі розных стратаў і шкоды, выкліканых нешчаслівымі падзеямі (страхавымі выпадкамі) шляхам выплаты страхавой кампенсацыі і страхавых сум.

Удзельнікі працэсу страхавання[правіць | правіць зыходнік]

У страхаванні абавязковая наяўнасць двух бакоў:

  • адмысловай арганізацыі, што займаецца стварэннем і выкарыстаннем адпаведнага фонду — страхоўшчыка
  • юрыдычных і фізічных асоб, што ўносяць у фонд усталяваныя плацяжы — страхавальнікаў.

Узаемныя абавязацельствы страхоўшчыкаў і страхавальнікаў рэгламентуюцца дагаворам страхавання ў адпаведнасці з умовамі страхавання. Удзельнікамі страхавых адносін могуць выступаць таксама трэція бакі: застрахаваны або бенефіцыяр — асоба, прызначаная для атрымання страхавой кампенсацыі, напрыклад банк па ўмовах страхавання іпатэкі.[1]

Класіфікацыя[правіць | правіць зыходнік]

  • маёмаснае страхаванне: аб'ектам страхавання з'яўляюцца матэрыяльныя каштоўнасці
  • асабістае страхаванне: аснова эканамічных адносін — падзеі ў жыцці фізічных асоб
  • страхаванне адказнасці: прадмет — абавязацельствы страхавальніка па кампенсацыі шкоды трэцім асобам.

Унутры галіны таксама выдзяляюцца розныя віды страхавання.

Па тэрміне дагавор страхавання можа быць:

  • бестэрміновай (пажыццёвай)
  • часовай:
    • кароткатэрміновай (ад некалькіх месяцаў да году)
    • доўгатэрміновай (ад 1 да 5 гадоў)
    • і іншыя

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]