Стэфан Душан

Стэфан Душан
сербск.: Стефан Урош IV Душан
Стэфан Душан. Фрэска.
8-ы Кароль Сербіі 8 верасня 1331 — 16 красавіка 1346
Папярэднік	Стэфан Ураш III
Пераемнік	Тытул скасаваны
1-ы Цар сербаў і грэкаў 16 красавіка 1346 — 20 снежня 1355
Папярэднік	Тытул заснаваны
Пераемнік	Стэфан Ураш V
Нараджэнне	26 ліпеня 1308 невядома, Каралеўства Сербія
Смерць	20 снежня 1355 (47 гадоў) Дэвал[d], Сербскае царства
Месца пахавання	Манастыр Святых Архангелаў, перапахаваны ў 1927 годзе ў Цэрквы Святога Марка ў Бялградзе
Род	Няманічы
Бацька	Стэфан Ураш III
Маці	Тэадора Смілец Балгарская[d]
Жонка	Алена Балгарская[d]
Дзеці	Стэфан Ураш V і Q12747963?
Нацыянальнасць	Серб
Грамадзянства	Каралеўства Сербія
Веравызнанне	Праваслаўе, сербская царква
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Стэфан Ураш IV Душан Няманіч (сербск.: Стэфан Урош IV Душан Немањић) — сербскі кароль (1331—1346) з роду Няманічаў, з 1346 г. — «цар сербаў і грэкаў» (да смерці ў 1355 годзе).

Старэйшы сын караля Сербіі Стэфана Ураша III. У 1331 годзе падняў мяцеж супраць бацькі і зрынуў яго з пасады. У выніку шэрагу войн з Візантыяй і Венгрыяй Стэфану Душану атрымалася стварыць велізарную дзяржаву, у якую ўваходзілі Македонія, Эпір, Фесалія, частка Фракіі; адлюстраваннем гэтага стала ў 1346 годзе яго каранаванне ў якасці «Цара сербаў і грэкаў» пры адначасовай установе ў Сербскай праваслаўнай царкве патрыярства. У 1349 годзе выдаў так званы «Законнік Стэфана Душана» — зборнік законаў Сербіі.

Быў жанаты з Аленай, сястрой балгарскага цара Яна Аляксандра. Сын Стэфана Душана, Стэфан Ураш V, стаў апошнім царом Сербіі.

Літаратура

• Стэфан (Стеван) // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 236—237. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

Спасылкі

• На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Стэфан Душан