Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі
Городецкий Сергей.jpg
Сяргей Гарадзецкі
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Сяргей Гарадзецкі

Дата нараджэння:

5 (17) студзеня 1884

Месца нараджэння:

Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя

Дата смерці:

7 чэрвеня 1967(1967-06-07) (83 гады)

Месца смерці:

Обнінск, Калужская вобласць, РСФСР, СССР

Пахаванне:

Ваганькаўскія могілкі[d]

Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя, Сцяг СССР СССР

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

паэт, пісьменнік

Гады творчасці:

19061967

Кірунак:

сімвалізм (да 1910)
акмеізм

Жанр:

лірыка

Дэбют:

«Яр»

Узнагароды:
Ордэн «Знак Пашаны»
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі (5 (17) студзеня 1884, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя — 7 чэрвеня 1967, Обнінск, СССР) — рускі і савецкі паэт, перакладчык твораў Янкі Купалы і Якуба Коласа.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сын пісьменніка-этнографа Мітрафана Іванавіча Гарадзецкага. Скончыў 6-ю Санкт-пецярбургскую гімназію, у 1900-я гады вучыўся на гісторыка-філалагічным факультэце Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта адначасова з Аляксандрам Блокам (не скончыў) і з гэтага часу захапіўся паэзіяй. У 1905 наведваў «Вежу» Вячаслава Іванова. У 1906—1907 гадах апублікаваў кнігі вершаў «Яр», «Пярун», «Дзікая воля» — гэта былі сімваліцкія творы з фальклорным ухілам. Але ў 1910-я гг. Гарадзецкі разышоўся з сімвалістамі і ў 1912 стаў адным з арганізатараў Цэху паэтаў. У 1915 пратэжыраваў так званым «новым сялянскім паэтам» (С. Ясенін, С. Клычко, Н. Клюеў, А. Шыраевец). З восені 1916 знаходзіўся на Каўказскім фронце Першай сусветнай вайны ў якасці прадстаўніка Саюза гарадоў і ваеннага карэспандэнта. Пазней некаторы час працаваў санітарам у лагеры для хворых сыпным тыфам. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі выдаў кнігу вершаў «Анёл Арменіі», дзе, у прыватнасці, адлюстравана тэма генацыду армян. Калі быў у Баку, Гарадзецкі загадваў мастацкім аддзяленнем РОСТУ, затым працаваў у палітупраўленні Каспійскага флоту. З 1921 жыў у Маскве, шмат публікаваўся, перакладаў паэзію — як народаў СССР, так і замежную. Да 1924 працаваў заглітам у Маскоўскім Тэатры Рэвалюцыі, затым да 1932 — у літаратурным аддзеле газеты «Весткі». У 1930-я гг. шмат працаваў над опернымі лібрэта — гэта быў добры і параўнальна бяспечны спосаб літаратурнага заробку. Пераклаў лібрэта опер: «Фідэліа» Бетховена, «Ваданос» Керубіні, «Нюрнбергскія майстэрзінгеры» і «Лоэнгрын» Р. Вагнера. Напісаў новы тэкст («неманархічны») оперы М. Глінкі «Жыццё за цара», якая атрымала назву «Іван Сусанін». Падчас Айчыннай вайны быў у эвакуацыі ва Узбекістане і Таджыкістане, перакладаў мясцовых паэтаў. Выступаў як крытык і літаратуразнавец. У 1911 годзе падрыхтаваў і выдаў двухтомны зборнік вершаў Івана Нікіціна з уласным уступным артыкулам. У 1958 г. апублікаваў аўтабіяграфічны нарыс «Мой шлях».

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах., Т.5. Мн., 1997, С.40

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]