Тадэвуш Пшыпкоўскі
| Тадэвуш Пшыпкоўскі | |
|---|---|
| | |
| Род дзейнасці | мастацтвазнавец, графік, бібліяфіл, калекцыянер, фатограф |
| Дата нараджэння | 12 ліпеня 1905[1] |
| Месца нараджэння | |
| Дата смерці | 17 снежня 1977[1] (72 гады) |
| Месца смерці | |
| Грамадзянства | |
| Альма-матар | |
| Член у | |
Тадэвуш Конрад Пшыпкоўскі (польск.: Tadeusz Konrad Przypkowski; 12 ліпеня 1905, Янджэеў — 17 снежня 1977, там жа) — польскі гісторык мастацтва, гісторык навукі, фатограф, а таксама адзін з невялікай колькасці існаваўшых у свеце гнамонікаў — спецыялістаў у галіне разлікаў і праектавання сонечных гадзіннікаў.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Скончыў гімназію імя Генрыка Сянкевіча ў Кракаве, а ў 1923 годзе пачаў вывучаць гісторыю мастацтва і гісторыю ў Ягелонскім універсітэце, дзе ў 1929 годзе атрымаў доктарскую ступень.
Гнамоніка і сонечныя гадзіннікі
[правіць | правіць зыходнік]

Тадэвуш Пшыпкоўскі з’яўляецца аўтарам шматлікіх сонечных гадзіннікаў. Частку з іх ён стварыў асабіста, іншыя толькі разлічваў і праектаваў. Сярод яго найбольш вядомых прац:
- Сонечны гадзіннік у абсерваторыі ў Грынвічы.
- Гадзіннік на Марыяцкім касцёле ў Кракаве.
- Гадзіннік на Каралеўскім замку ў Варшаве (знішчаны падчас вайны).
- Гадзіннік на ратушы ў Сандомежы.
- Комплекс гадзіннікаў перад Палацам культуры і навукі ў Варшаве: шматгранны ў Святакрыжскім парку і аналематычны на Пасажы Віславы Шымборскай.
- Гадзіннікі на сценах Тэатра «Камедыя» ў Варшаве.
- Гадзіннік на касцеле ў Плоньску і перад касцелам Маці Божай у Імеліне
- Гадзіннік на фасадзе замку ў Шыдлаве
Фатаграфія
[правіць | правіць зыходнік]З 1920-х гадоў атрымліваў узнагароды за свае мастацкае фота, у тым ліку ў Лос-Анджэлесе (1925), Мантэвідэа (1931) і Мілане (1932). У 1935—1938 гадах публікаваў свае фатаграфіі ў выданні Piękno Warszawy («Прыгажосць Варшавы»). У 1938—1939 гадах належаў да Варшаўскага Фотаклуба.
Адметнасць фатаграфій Пшыпкоўскага ў тым, што ен выкарыстоўваў рэдкую тэхніку «бром-алейнага адбітку», калі адбелены срэбны адбітак пакрываўся алейнай фарбай, а на наступным этапе сухі малюнак пераносіцца на іншую паперу з дапамогай друкарскага станка. Гэту працаёмкую тэхніку выкарыстоўваў напрыклад Ян Булгак. Пасля Другой сусветнай вайны тэхніка гэта фатаграфічная тэхніка выкарыстоўвалася рэдка.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Wacław Żdżarski, Historia fotografii warszawskiej, s. 160—161. Wydawca — Państwowe Wydawnictwo Naukowe (1974)
- Marian Brzozowski, Przypkowski Tadeusz Konrad, Polski Słownik Biograficzny, tom XXIX, 1986.
- A. Bocheński, Wspomnienie o Tadeuszu Przypkowskim, «Kultura», nr 7: 1978.
- P. M. Przypkowski, Zbiory Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie, Jędrzejów 2012.