Уладзімір Міхайлавіч Карыцька

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Футбол
Уладзімір Карыцька
Uladzimir Karytska 2012.jpg
Агульная інфармацыя
Поўнае імя Уладзімір Міхайлавіч Карыцька
Нарадзіўся 6 ліпеня 1979(1979-07-06)[1][2][3] (43 гады)
Грамадзянства Flag of Belarus.svg Беларусь
Рост 180 см
Вага 75 кг
Пазіцыя паўабаронца
Клубная кар’ера[* 1]
1998 Беларусь Забудова (Маладзечна) 20 (2)
1998 Беларусь Маладзечна 8 (0)
1999—2000 Беларусь Тарпеда-МАЗ (Мінск) 48 (2)
2001 Беларусь Славія (Мазыр) 17 (2)
2001   Славакія Ружамберак 6 (0)
2002 Расія Ростсельмаш 13 (1)
2002 Расія Сатурн-REN TV (Раменскае) 3 (0)
2003 Расія Тарпеда-Металург (Масква) 15 (0)
2004 Расія Аланія (Уладзікаўказ) 25 (2)
2005 Расія Церак (Грозны) 22 (1)
2006 Украіна Металург (Запарожжа) 8 (0)
2006 Расія Церак (Грозны) 12 (1)
2007—2008 Украіна Чарнаморац (Адэса) 56 (16)
2009 Украіна Металург (Данецк) 8 (2)
2010—2011 Расія Шыннік (Яраслаўль) 60 (12)
2012 Расія Дынама (Бранск) 6 (0)
2012—2015 Расія Шыннік (Яраслаўль) 64 (15)
2015   Расія Арсенал (Тула) 8 (1)
2015—2016 Беларусь Дынама (Мінск) 25 (4)
Нацыянальная зборная[* 2]
2000—2001 Беларусь Беларусь (да 21) 12 (1)
2002—2012 Беларусь Беларусь 40 (3)
Трэнерская кар’ера
2017 Беларусь Энергетык-БДУ (Мінск) трэнер
2018—2019 Расія Дынама (Масква) моладзь
2019 Беларусь Беларусь (да 19)
  1. Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 5 ліпеня 2020.
  2. Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 11 ліпеня 2015
Commons-logo.svg Уладзімір Карыцька на Вікісховішчы

Уладзімір Карыцька (нар. 6 ліпеня 1979, Маладзечна) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2002—2012).

Клубная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

Выхаванец маладзечанскага футбола, у 1999 годзе перайшоў у мінскае «Тарпеда», а пазней у «Славію», у якой стаў адным з найлепшых ігракоў беларускага чэмпіянату. Улетку 2001 года разам з Валерыем Стрыпейкісам перайшоў у славацкі «Ружамберак», а з 2002 года выступаў за розныя клубы расійскай Прэм’ер-лігі.

У 2007—2008 гадах паспяхова выступаў ва Украіне за адэскі «Чарнаморац». Пазней зноў вярнуўся ў Расію, з 2010 года выступаў у ФНЛ за яраслаўскі «Шыннік».

У кастрычніку 2014 года з-за канфлікту з трэнерскім штабам пакінуў стан «Шынніка», аднак кантракт з клубам працягваў дзейнічаць. У лістападзе быў арандаваны клубам Прэм’ер-лігі — тульскім «Арсеналам»[4]. 12 красавіка 2015 года забіў гол, які дапамог «Арсеналу» атрымаць перамогу над «Уфой» (1:0).

Па заканчэнні сезона 2014/15 стаў шукаць новы клуб. Некаторы час трэніраваўся разам з клубам беларускай Першай лігі «Іслач»[5]. Пазней апынуўся ў мінскім «Дынама», з якім 11 ліпеня 2015 года падпісаў кантракт[6]. У складзе дынамаўцаў замацаваўся ў аснове, дапамог клубу выйсці ў групавы этап Лігі Еўропы.

Першую палову сезона 2016 прапусціў з-за траўмы, але потым вярнуў месца ў аснове і стаў капітанам каманды. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з мінчанамі[7], аднак у лютым 2017 года пакінуў каманду ў якасці свабоднага агента[8]. Усяго за «Дынама» правёў 47 матчаў ва ўсіх турнірах (25 у чэмпіянаце Беларусі, 18 у Лізе Еўропы і 4 у Кубку Беларусі). У сакавіку 2017 года стала вядома, што Карыцька вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру[9].

Міжнародная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

З 2002 па 2012 гады выступаў за нацыянальную зборную Беларусі, усяго правёў 40 матчаў і забіў 3 галы, у тым ліку пераможны гол у матчы супраць Нідэрландаў 21 лістапада 2007 года.

Трэнерская кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

У чэрвені 2017 года далучыўся да трэнерскага штаба мінскага «Энергетыка-БДУ»[10], аднак на наступны сезон пакінуў сталічны клуб.

У жніўні 2018 узначаліў моладзевы склад маскоўскага «Дынама»[11]. Пакінуў пасаду ў маі 2019 года[12] і неўзабаве быў прызначаны галоўным трэнерам юніёрскай зборнай Беларусі U-19[13]. Заставаўся на пасадзе да кастрычніка, калі зборная ў кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы заняла трэцяе месца, выбыла з далейшай барацьбы і спыніла існаванне. Пазней стаў галоўным трэнерам Акадэміі футбола АБФФ, у 2020 годзе таксама ўзначальваў малодшую моладзевую зборную (U-20), складзеную з ігракоў 1999 года нараджэння і маладзей.

Палітычныя погляды[правіць | правіць зыходнік]

Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе[14][15].

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Vladimir Korytko // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. Uladzimir Karytska // FBref.com
  3. VLADIMIR KORYTKO // Base de Datos del Futbol Argentino
  4. Тульский «Арсенал» арендовал Корытько
  5. Виталий Жуковский: «Хачатурян и Корытько попросили потренироваться с нами. Пласконный ищет себе новый клуб»
  6. Минское «Динамо» подписало Владимира Корытько и румынского хавбека Александру Някшу
  7. Владимир Корытько продлил контракт с минским «Динамо»
  8. Владимир Корытько завершил выступления за минское «Динамо»
  9. Владимир Корытько объявил о завершении карьеры
  10. Владимир Корытько вошел в тренерский штаб «Энергетика-БГУ»
  11. Владимир Корытько стал главным тренером молодежки московского «Динамо»
  12. Владимир Корытько уволен из московского «Динамо»
  13. Корытько сменил Дулуба на посту главного тренера юниорской сборной Беларуси (U-19)
  14. Стало известно, кто подписал открытое письмо спортсменов, выступающих за власть(руск.)  (недаступная спасылка) (24 лістапада 2020). Архівавана з першакрыніцы 24 лістапада 2020. Праверана 24 лістапада 2020.
  15. Подписи. Праверана 8 снежня 2020.