Уладзімір Міхайлавіч Міхалкін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Уладзімір Міхайлавіч Міхалкін
руск.: Влади́мир Миха́йлович Миха́лкин
Vladimir Mikhalkin.jpg
Дата нараджэння 30 чэрвеня 1927(1927-06-30)
Месца нараджэння Бабруйск, Беларуская ССР
Дата смерці 1 студзеня 2017(2017-01-01) (89 гадоў)
Месца смерці Масква, Расія
Месца пахавання
Альма-матар
Прыналежнасць Flag of the Soviet Union.svg СССР
Род войскаў Артылерыя
Гады службы 19411992
Званне Маршал артылерыі у адстаўцы
Камандаваў Ракетныя войскі і артылерыя Сухапутных войскаў
Бітвы/войны Вялікая Айчынная вайна
Узнагароды і прэміі
Ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені
Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі Ордэн Айчыннай вайны I ступені Ордэн Айчыннай вайны 2 ступені Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга
Ордэн Чырвонай Зоркі Ордэн Чырвонай Зоркі
Ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені
Медаль «За адвагу»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «За абарону Ленінграда»
У адстаўцы з 30 чэрвеня 1992, прэзідэнт Фонду «Афіцэрскае брацтва»
Commons-logo.svg Уладзімір Міхайлавіч Міхалкін на Вікісховішчы

Уладзімір Міхайлавіч Міхалкін (30 чэрвеня 1927 г, Бабруйск, Беларуская ССР — 1 студзеня 2017, Масква, Расія) — савецкі военачальнік, маршал артылерыі. Адзіны з цяпер жывучых савецкі маршал артылерыі ў адстаўцы.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З сялян. Атрымаў сярэднюю адукацыю. Нарадзіўся ў сям'і кадравага ваеннага-артылерыста Міхаіла Сямёнавіча Міхалкіна, камандзіра артылерыйскай батарэі, даслужыўся да звання генерал-палкоўніка артылерыі. Часта пераязджаў з сям'ёй па месцах службы бацькі, жыў у Віцебскай вобласці, затым у Выбаргу.

Вялікая Айчынная вайна[правіць | правіць зыходнік]

мини

У пачатку Вялікай Айчыннай вайны добраахвотнікам пайшоў на фронт, прыпісаўшы сабе адразу тры лішнія гады ўзросту ў дакументах. Характэрна, што бацька ведаў пра гэта, але не стаў перашкаджаць. Больш за тое, за ўсю вайну малодшы Міхалкін ніколі не служыў пад камандаваннем бацькі. З ліпеня 1941 года — у Чырвонай Арміі. Ваяваў тэлефаністам і артылерыйскім разведчыкам ў складзе 42-й арміі Ленінградскага фронту, удзельнічаў у абарончых баях на Пулкаўскіх вышынях, на «Неўскім пятачку», быў паранены. Вярнуўшыся ў строй, ваяваў у складзе войскаў ўнутры блакаднага кальца да поўнага зняцця блакады Ленінграда. Удзельнік Ленінградскай-Наўгародскай і Выбарскай наступальных аперацый. Будучы перакінуты з часткай на цэнтральны ўчастак савецка-германскага фронту, удзельнічаў у Львоўска-Сандамірскай наступальнай аперацыі. У снежні 1944 года скончыў кароткатэрміновыя франтавыя курсы падрыхтоўкі афіцэрскага складу, атрымаў званне малодшага лейтэнанта і быў прызначаны ад'ютантам камандуючага артылерыяй 21-й арміі 1-га Украінскага фронту. У баях 1945 вызваляў Польшчу і Чэхаславакію.

За гады вайны узнагароджаны трыма баявымі ордэнамі, медалямі «За адвагу» і «За абарону Ленінграда». Родны брат Уладзіміра Міхалкіна Юрый таксама ваяваў на фронце афіцэрам-артылерыстам і загінуў у баі.