Уладзіслаў Павежа

Уладзіслаў Павежа
Дата нараджэння	11 жніўня 1891(1891-08-11)
Дата смерці	17 снежня 1975(1975-12-17) (84 гады)
Месца смерці	Penrhos[d], Llanbedrog[d], Гвінед, Уэльс, Вялікабрытанія
Грамадзянства	Польшча
Род войскаў	пяхота Другой Польскай Рэспублікі[d]
Званне	брыгадны генерал
Бітвы/войны	Першая сусветная вайна
Узнагароды і званні
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Павышэнне ў кадэцкай школе падафіцэраў у Быдгашчы ў 1934 годзе. Палкоўнік Уладзіслаў Павежа, першы злева.

Святкаванне Фестывалю мора ў Катавіцах у 1937 годзе — Святая Імша. Палкоўнік Уладзіслаў Павежа сядзіць першым злева.

Святкаванне Фестывалю мора ў Катавіцах — палкоўнік Уладзіслаў Павежа, другі злева

Уладзіслаў Павел Павежа (польск.: Władysław Paweł Powierza; 11 жніўня 1891(1891-08-11) — 17 снежня 1975(1975-12-17), Penrhos^[d]) — прафесійны вайсковец. Удзельнік першай суветнай, кіраўнік штаба 1 Літоўска Беларускай дывізіі потым у войску Сярэдняй Літвы, дыпламаваны палкоўнік пяхоты Войска Польскага і Узброеных Сіл Польскіх, у 1964 г. прызначаны брыгадным генералам уладамі Рэспублікі Польшча ў выгнанні.

Біяграфія

Вывучаў сельскую гаспадарку ў Варшаве. Быў прызваны ў расійскую армію. Падчас Першай сусветнай вайны ваяваў на нямецкім фронце. У 1917—1918 гадах служыў у 3-й дывізіі польскіх стралкоў ў Расіі.

З лістапада 1918 года ў Войску Польскім. Спачатку ў штабе Літоўска-Беларускай дывізіі. Пайшоў у штабную навуку.

З 1 мая па 7 чэрвеня 1919 года быў слухачом 2-га курса ад’ютантаў у Варшаве, а з 16 чэрвеня па 30 лістапада 1919 года — слухачом 1-га курса Ваеннай школы Генеральнага штаба ў Варшаве. У перыяд са снежня 1919 года па красавік 1920 года служыў ва Усходнім аддзяленні 3-га дэпартамента Генеральнага штаба, у красавіку-чэрвені 1920 года — афіцэрам сувязі ў штабе Галоўнакамандуючага, а ў чэрвені-жніўні 1920 года — начальнікам штаба 1-й Літоўска-Беларускай дывізіі . 19 жніўня 1920 года быў зацверджаны з 1 красавіка 1920 года ў званні капітана пяхоты ў групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі. З кастрычніка 1920 года ён займаў пасаду начальніка штаба, а затым начальніка IV аддзела і кватэрмайстра 1-га корпуса войска Сярэдняй Літвы.

З сакавіка па май 1921 года ён займаў пасаду начальніка штаба 2-й Літоўска-Беларускай дывізіі . З мая 1921 года па кастрычнік 1922 года ён служыў начальнікам штаба 29-й пяхотнай дывізіі ў Гродне, а затым камандзірам батальёна 81-га пяхотнага палка ў Гродне. 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне маёра са старшынством з 1 чэрвеня 1919 года і прысвоена 388-е месца ў афіцэрскім корпусе пяхоты. У 1922—1923 гадах ён прайшоў курс павышэння кваліфікацыі ў Вышэйшай ваеннай школе ў Варшаве. 15 кастрычніка 1923 года, пасля заканчэння курсаў і атрымання дыплома афіцэра Генеральнага штаба, ён стаў начальнікам штаба ўмацаванага лагера «Вільна». На гэтай пасадзе ён працаваў з брыгадным генералам Гуга Грыбшам, тагачасным камендантам лагера, і яго намеснікам, палкоўнікам Стэфанам Паслаўскім . 1 снежня 1924 года яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынством і 105-е месца (лаката) ў афіцэрскім корпусе пяхоты.

1 верасня 1926 г. быў пераведзены ў асабісты склад інспектара арміі генерал-маёра Вацлава Фары з дыслакацыяй у Вільні на пасаду першага штабнога афіцэра. 31 кастрычніка 1927 г. быў пераведзены ў 20-ы пяхотны полк у Кракаве камандзірам 1-га батальёна. 26 красавіка 1928 г. быў пераведзены ў 85-ы пяхотны полк у Новай Вілейцы на пасаду намесніка камандзіра палка. 21 студзеня 1930 г. быў пераведзены ў 62-і пяхотны полк у Быдгашчы камандзірам палка. 10 снежня 1931 г. быў павышаны да палкоўніка са старшынством і 12-м рангам у корпусе афіцэраў пяхоты. У кастрычніку 1936 г. быў прызначаны камандзірам пяхоты дывізіі 23-й пяхотнай дывізіі ў Катавіцах.

У верасні 1939 года ён стаў камандзірам 23-й пяхотнай дывізіі. Ваяваў у складзе аператыўнай групы «Сілезія».

Пасля канца вераснёўскай кампаніі ён трапіў у палон да немцаў. Знаходзіўся ў зняволенні Oflag VII A Мурнаў, дзе служыў апекуном Фонду дапамогі інтэрнаваным. Пасля вызвалення з палону ў ліпені 1945 года ён стаў другім намеснікам камандзіра 3-й Карпацкай стралковай дывізіі ў складзе 2-га Польскага корпуса ў Італіі, а пазней у Вялікабрытаніі.

У 1947 годзе, пасля дэмабілізацыі, ён пасяліўся ва Ўэльсе. Працаваў над дакументаваннем удзелу палякаў у Другой сусветнай вайне. У 1964 ці 1965 годзе прэзідэнт Рэспублікі Польшча Аўгуст Залескі прызначыў яго брыгадным генералам.

Ён памёр 17 снежня 1975 года ў Пенросе ад траўмаў, атрыманых у дарожна-транспартным здарэнні. Пахаваны на могілках Пулхелі ў Карнарфаншыры, Уэльс .

Ордэны і ўзнагароды

• Залаты крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari
• Сярэбраны крыж ордэна Virtuti Militari № 11957
• Афіцэрскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы
• Рыцарскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы (9 лістапада 1931 г.)
• Крыж Харобрых (чатыры разы)
• Залаты Крыж Заслугі (24 мая 1929 г.)
• Медаль Незалежнасці (16 сакавіка 1933 г.)
• Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай арміі
• Памятны медаль вайны 1918—1921 гг.
• Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці
• Памятны знак Генеральнага інспектара Узброеных Сіл (12 мая 1936 г.)

Бібліяграфія

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych (нявызн.).
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Dembiński, Stefan. Lista Oficerów Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie według awansów dokonanych zarządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej, z uwzględnieniem rodzajów broni i służb (нявызн.)(недаступная спасылка) (30 чэрвеня 1969). Архівавана з першакрыніцы 29 лістапада 2016. Праверана 24 сакавіка 2026.
• Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Ajaks», 2001. ISBN 83-87103-81-0.
• Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
• Waldemar Strzałkowski: Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r. W: Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.