Уліковая палітыка
Уліковая палітыка — сукупнасць спосабаў арганізацыі і вядзення бухгалтарскага ўліку, якая прымаецца арганізацыяй самастойна[1]. Прынятая ўліковая палітыка прымяняецца паслядоўна ад аднаго справаздачнага года да іншага[2].
Афармленне і зацвярджэнне
[правіць | правіць зыходнік]Уліковая палітыка арганізацыі афармляецца ў выглядзе адпаведнага палажэння, якое падпісваецца галоўным бухгалтарам, кіраўніком арганізацыі або індывідуальным прадпрымальнікам, што аказвае паслугі вядзення бухгалтарскага ўліку і складання справаздачнасці. Палажэнне зацвярджаецца кіраўніком арганізацыі або іншымі асобамі (органамі), упаўнаважанымі на гэта заканадаўствам або статутам арганізацыі[1].
Прынцыпы і мова дакументацыі
[правіць | правіць зыходнік]Уліковая палітыка павінна грунтавацца на прынцыпах бухгалтарскага ўліку і справаздачнасці, прадугледжаных заканадаўствам[1].
Змест уліковай палітыкі
[правіць | правіць зыходнік]Уліковая палітыка арганізацыі змяшчае наступныя элементы:
- віды ўліковай ацэнкі, якія выкарыстоўваюцца;
- план рахункаў бухгалтарскага ўліку;
- формы першасных уліковых дакументаў, распрацаваныя арганізацыяй;
- форма вядзення бухгалтарскага ўліку;
- парадак правядзення інвентарызацыі актываў і абавязацельстваў;
- іншыя спосабы арганізацыі і вядзення бухгалтарскага ўліку.
Калі арганізацыя мае філіялы або прадстаўніцтвы, уліковая палітыка павінна прадугледжваць спосаб вядзення бухгалтарскага ўліку іх дзейнасці[1].
Патрабаванні
[правіць | правіць зыходнік]Да ўліковай палітыкі прад’яўляюцца наступныя асноўныя патрабаванні:
- поўнае адлюстраванне ў бухгалтарскім уліку ўсіх фактаў дзейнасці прадпрыемства;
- адлюстраванне фактаў гаспадарчай дзейнасці, зыходзячы з прававых норм і эканамічных умоў вядзення гаспадаркі;
- тоеснасць дадзеных аналітычнага і сінтэтычнага ўліку дадзеным бухгалтарскай і падатковай справаздачнасці[3].
Прымяненне прафесійнага меркавання
[правіць | правіць зыходнік]Калі заканадаўства не ўстанаўлівае парадку адлюстравання канкрэтных гаспадарчых аперацый, асобных складнікаў актываў, абавязацельстваў, уласнага капіталу, даходаў ці выдаткаў, арганізацыя самастойна распрацоўвае такі парадак з выкарыстаннем прафесійнага меркавання з улікам патрабаванняў заканадаўства[1].
Змены ўліковай палітыкі
[правіць | правіць зыходнік]Уліковая палітыка звычайна не змяняецца, за выключэннем наступных выпадкаў:
- змены заканадаўства;
- змены спосабаў вядзення бухгалтарскага ўліку з мэтай павышэння дакладнасці і актуальнасці фінансавай інфармацыі;
- прыняцця рашэння аб рэарганізацыі або ліквідацыі арганізацыі.
Змены, звязаныя з рэарганізацыяй або ліквідацыяй, уносяцца з пачатку справаздачнага года.
Усе змены павінны быць абгрунтаваныя, падпісаныя галоўным бухгалтарам, кіраўніком арганізацыі або індывідуальным прадпрымальнікам і зацверджаны ўпаўнаважанымі асобамі або органамі[1].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- 1 2 3 4 5 6 «О бухгалтерском учете и отчетности» – тематические подборки НПА на Pravo.by (руск.). pravo.by. Праверана 17 мая 2025.
- ↑ Н.В. Комина, Т.А. Сахнович. Основы теории бухгалтерского учета: пособие для студентов экономических специальностей. — Мн.: БНТУ, 2010. — 88 с. — ISBN 978-985-525-413-4.
- ↑ Сокольчик, Т. П. Бухгалтерский учёт и аудит : пособие. — Мн.: Акад.упр. при Президенте Респ. Беларусь, 2009. — ISBN 978–985–457–898–9.
