Перайсці да зместу

Уліковая палітыка

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Бухгалтарскі ўлік
Ключавыя паняцці

Бухгалтар • Бухгалтарскі рахунак
Галоўная бухгалтарская кніга
Абаротна-сальдавая ведамасць
Справаздачны перыяд
Уліковая палітыка
Падвойны запіс • Праводка
Дэбет і крэдыт • Актывы і пасівы
Калькуляцыя • Сабекошт
МСФС • GAAP

Фінансавая справаздачнасць

Бухгалтарскі баланс
Справаздача аб прыбытках і стратах
Справаздача аб руху грашовых сродкаў
Справаздача аб змене капіталу
Кансалідаваная • Камбінаваная

Вобласці бухгалтарскага ўліку

Улік затрат • Фінансавы ўлік • Судовая бухгалтэрыя
Улік фондаў • Кіраўнічы ўлік • Падатковы ўлік
Бюджэтны ўлік • Банкаўскі ўлік

Аўдыт
Фінансавы кантроль

Уліковая палітыка — сукупнасць спосабаў арганізацыі і вядзення бухгалтарскага ўліку, якая прымаецца арганізацыяй самастойна[1]. Прынятая ўліковая палітыка прымяняецца паслядоўна ад аднаго справаздачнага года да іншага[2].

Афармленне і зацвярджэнне

[правіць | правіць зыходнік]

Уліковая палітыка арганізацыі афармляецца ў выглядзе адпаведнага палажэння, якое падпісваецца галоўным бухгалтарам, кіраўніком арганізацыі або індывідуальным прадпрымальнікам, што аказвае паслугі вядзення бухгалтарскага ўліку і складання справаздачнасці. Палажэнне зацвярджаецца кіраўніком арганізацыі або іншымі асобамі (органамі), упаўнаважанымі на гэта заканадаўствам або статутам арганізацыі[1].

Прынцыпы і мова дакументацыі

[правіць | правіць зыходнік]

Уліковая палітыка павінна грунтавацца на прынцыпах бухгалтарскага ўліку і справаздачнасці, прадугледжаных заканадаўствам[1].

Змест уліковай палітыкі

[правіць | правіць зыходнік]

Уліковая палітыка арганізацыі змяшчае наступныя элементы:

  • віды ўліковай ацэнкі, якія выкарыстоўваюцца;
  • план рахункаў бухгалтарскага ўліку;
  • формы першасных уліковых дакументаў, распрацаваныя арганізацыяй;
  • форма вядзення бухгалтарскага ўліку;
  • парадак правядзення інвентарызацыі актываў і абавязацельстваў;
  • іншыя спосабы арганізацыі і вядзення бухгалтарскага ўліку.

Калі арганізацыя мае філіялы або прадстаўніцтвы, уліковая палітыка павінна прадугледжваць спосаб вядзення бухгалтарскага ўліку іх дзейнасці[1].

Да ўліковай палітыкі прад’яўляюцца наступныя асноўныя патрабаванні:

  • поўнае адлюстраванне ў бухгалтарскім уліку ўсіх фактаў дзейнасці прадпрыемства;
  • адлюстраванне фактаў гаспадарчай дзейнасці, зыходзячы з прававых норм і эканамічных умоў вядзення гаспадаркі;
  • тоеснасць дадзеных аналітычнага і сінтэтычнага ўліку дадзеным бухгалтарскай і падатковай справаздачнасці[3].

Прымяненне прафесійнага меркавання

[правіць | правіць зыходнік]

Калі заканадаўства не ўстанаўлівае парадку адлюстравання канкрэтных гаспадарчых аперацый, асобных складнікаў актываў, абавязацельстваў, уласнага капіталу, даходаў ці выдаткаў, арганізацыя самастойна распрацоўвае такі парадак з выкарыстаннем прафесійнага меркавання з улікам патрабаванняў заканадаўства[1].

Змены ўліковай палітыкі

[правіць | правіць зыходнік]

Уліковая палітыка звычайна не змяняецца, за выключэннем наступных выпадкаў:

  • змены заканадаўства;
  • змены спосабаў вядзення бухгалтарскага ўліку з мэтай павышэння дакладнасці і актуальнасці фінансавай інфармацыі;
  • прыняцця рашэння аб рэарганізацыі або ліквідацыі арганізацыі.

Змены, звязаныя з рэарганізацыяй або ліквідацыяй, уносяцца з пачатку справаздачнага года.

Усе змены павінны быць абгрунтаваныя, падпісаныя галоўным бухгалтарам, кіраўніком арганізацыі або індывідуальным прадпрымальнікам і зацверджаны ўпаўнаважанымі асобамі або органамі[1].

  1. 1 2 3 4 5 6 «О бухгалтерском учете и отчетности» – тематические подборки НПА на Pravo.by (руск.). pravo.by. Праверана 17 мая 2025.
  2. ↑ Н.В. Комина, Т.А. Сахнович. Основы теории бухгалтерского учета: пособие для студентов экономических специальностей. — Мн.: БНТУ, 2010. — 88 с. — ISBN 978-985-525-413-4.
  3. ↑ Сокольчик, Т. П. Бухгалтерский учёт и аудит : пособие. — Мн.: Акад.упр. при Президенте Респ. Беларусь, 2009. — ISBN 978–985–457–898–9.